Η Εβδομάδα Υψηλής Ραπτικής στο Παρίσι για τη σεζόν Φθινόπωρο/Χειμώνας 2026-2027 ξεκίνησε με ένα από τα πιο εντυπωσιακά και πολυσυζητημένα shows της χρονιάς, αυτό του οίκου Schiaparelli.
Ο δημιουργικός διευθυντής του ιστορικού γαλλικού οίκου, Daniel Roseberry, παρουσίασε μια συλλογή που συνδύασε τον σουρεαλισμό, την υψηλή τεχνική της couture και την πειραματική χρήση νέων υλικών.
Η συλλογή, με τίτλο «The Call of the Void», αποτέλεσε ένα ακόμη τολμηρό κεφάλαιο στη δημιουργική πορεία του Roseberry, ο οποίος από τότε που ανέλαβε τα ηνία του οίκου το 2019 έχει επαναφέρει τη φαντασιακή και ανατρεπτική αισθητική που χαρακτηρίζει την κληρονομιά του Schiaparelli.
Οι δημιουργίες που παρουσιάστηκαν στο Παρίσι κινήθηκαν ανάμεσα στη μόδα και την τέχνη, με έντονες γλυπτικές φόρμες, θεατρικές σιλουέτες και αναφορές στον βυθό και τη φύση. Ο σχεδιαστής εξερεύνησε την έννοια του αγνώστου, μετατρέποντας την αβεβαιότητα και το απρόβλεπτο σε πηγή έμπνευσης.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε η χρήση μη συμβατικών υλικών για την υψηλή ραπτική, όπως το λάτεξ, η σιλικόνη και άλλες συνθετικές επιφάνειες, οι οποίες μεταμορφώθηκαν μέσα από την τεχνική του οίκου σε εντυπωσιακές couture δημιουργίες.
Αντί για τα παραδοσιακά υφάσματα, όπως το μετάξι και το σατέν, ο Roseberry πειραματίστηκε με υλικά που απέκτησαν νέα μορφή μέσα από τη γλυπτική επεξεργασία.
Ο οίκος Schiaparelli έχει διαχρονικά συνδεθεί με τον σουρεαλισμό, ήδη από την εποχή της ιδρύτριάς του, Elsa Schiaparelli. Η θρυλική σχεδιάστρια συνεργάστηκε με κορυφαίους καλλιτέχνες, ανάμεσά τους και ο Salvador Dalí, δημιουργώντας εμβληματικά έργα, όπως το περίφημο φόρεμα με τον αστακό που φορέθηκε από τη Wallis Simpson.
Ο Daniel Roseberry συνεχίζει αυτή την καλλιτεχνική κληρονομιά, επαναπροσδιορίζοντας τον σουρεαλισμό μέσα από μια σύγχρονη ματιά
.Με τη νέα συλλογή του απέδειξε για ακόμη μία φορά ότι η υψηλή ραπτική δεν περιορίζεται μόνο στη δημιουργία ενδυμάτων, αλλά μπορεί να αποτελέσει μια μορφή τέχνης που προκαλεί, εκπλήσσει και αφήνει χώρο στη φαντασία.
Αυτή τη φορά, αντί να αντλήσει έμπνευση από τον κόσμο της άγριας φύσης, όπως είχε κάνει σε προηγούμενες συλλογές, στράφηκε σε πιο εξωγήινες εικόνες.
Ανάγλυφα λουλούδια ξεπηδούσαν πάνω από κορσέδες σιλικόνης, πλοκάμια που θύμιζαν θαλάσσιους οργανισμούς σχηματίζονταν από λάτεξ, ενώ γιακάδες εμπνευσμένοι από κοράλλια συνδυάζονταν με φωτιζόμενα LED στοιχεία και διάφανες πλαστικές επιφάνειες.
Το αποτέλεσμα έμοιαζε περισσότερο με σκηνικό επιστημονικής φαντασίας παρά με μια παραδοσιακή επίδειξη υψηλής ραπτικής.
