Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Καλλιτέχνη (International Artist Day), που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 25 Οκτωβρίου, το HELLO! Cy συναντά την ανερχόμενη Κύπρια ηθοποιό Γεωργία Νικολάου, η οποία μοιράζεται μαζί μας τις εμπειρίες, τις προκλήσεις και τις σκέψεις της για τον κόσμο της υποκριτικής.
Από τις πρώτες παιδικές της «παραστάσεις» μέχρι την επαγγελματική της πορεία στο θέατρο, η Γεωργία Νικολάου έχει διανύσει μια διαδρομή γεμάτη αναζητήσεις, σημαντικές συνεργασίες και πολύτιμα μαθήματα. Με ειλικρίνεια, μιλά για την αβεβαιότητα που συνοδεύει το επάγγελμα, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι νέοι ηθοποιοί στην Κύπρο, αλλά και την ανάγκη για περισσότερες ευκαιρίες και ουσιαστική στήριξη των ανθρώπων του πολιτισμού.
Παράλληλα, αναφέρεται στους ανθρώπους που πίστεψαν σε εκείνη στα πρώτα της βήματα, στη δύναμη των θεατρικών συνεργασιών και στη μαγεία που γεννιέται όταν μια ιστορία συναντά το κοινό της.
Με αφορμή, λοιπόν, μια ημέρα αφιερωμένη στους ανθρώπους που δίνουν ζωή στην τέχνη, η ίδια μάς εξηγεί γιατί, παρά τις δυσκολίες, εξακολουθεί να θεωρεί την υποκριτική την ομορφότερη δουλειά του κόσμου.
Πότε καταλάβατε ότι η υποκριτική είναι ο δρόμος που θέλετε πραγματικά να ακολουθήσετε και ποιο ήταν το πρώτο σας βήμα προς αυτή την κατεύθυνση;
Νομίζω πως φαινόταν από πολύ νωρίς, πριν ακόμη το καταλάβω εγώ. Από μικρό παιδί τραγουδούσα, χόρευα και έστηνα τις δικές μου «παραστάσεις» για την οικογένεια και τους φίλους μας – ένα κοινό που, ευτυχώς, δεν είχε και πολλές επιλογές! Μεγαλώνοντας έδωσα μεγαλύτερη βαρύτητα στο σχολείο. Ήμουν άριστη μαθήτρια και, παρόλο που συνέχισα το τραγούδι και τον χορό, για λίγο απομακρύνθηκα από εκείνο το πρώτο ένστικτο. Γύρω στα 17 είπα στους γονείς μου ότι ήθελα να γίνω ηθοποιός, όμως η συμβουλή τους ήταν να σπουδάσω πρώτα κάτι πιο «σίγουρο». Έτσι σπούδασα Αγγλική Φιλολογία. Στο πανεπιστήμιο, όμως, άρχισα να ασχολούμαι ερασιτεχνικά με το θέατρο και εκεί επιβεβαίωσα αυτό που, μάλλον, ήξερα ήδη. Ακολούθησαν στο εξωτερικό δύο μεταπτυχιακά, στο Θέατρο στην Εκπαίδευση και στο Performance, και τελικά η δραματική σχολή. Έκανα, δηλαδή, έναν μικρό κύκλο για να καταλήξω εκεί όπου ήθελα να βρίσκομαι εξαρχής.
Ποια ήταν μέχρι σήμερα η σημαντικότερη στιγμή στην πορεία σας που σας έκανε να νιώσετε ότι «τώρα πραγματικά ξεκινάω» ως επαγγελματίας ηθοποιός;
Σίγουρα η πρώτη μου επαγγελματική παράσταση, το 2021, αμέσως μετά την αποφοίτησή μου από τη δραματική σχολή. Είχα την τεράστια χαρά να με επιλέξει η κυρία Δέσποινα Μπεμπεδέλη για να παίξω μαζί της, σε μια παράσταση που σκηνοθετούσε η ίδια, βασισμένη σε κείμενα του Ιάκωβου Καμπανέλλη και στη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη. Θυμάμαι πολύ έντονα το συναίσθημα εκείνης της περιόδου. Ένιωθα απίστευτα τυχερή και ευγνώμων. Ήταν, πραγματικά, η ομορφότερη αρχή που θα μπορούσα να έχω φανταστεί.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που συναντήσατε στα πρώτα σας βήματα και πώς καταφέρατε να τη διαχειριστείτε;
Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι, νομίζω, η αβεβαιότητα που συνοδεύει το επάγγελμα. Μπορεί σήμερα να βρίσκεσαι σε μια παράσταση και αύριο να μη γνωρίζεις πότε θα έρθει η επόμενη δουλειά. Γι’ αυτό και πολλοί ηθοποιοί αναγκαζόμαστε να κάνουμε δύο ή και τρεις δουλειές παράλληλα, κάτι που είναι αρκετά απαιτητικό. Υπάρχει επίσης η απόρριψη των ακροάσεων, την οποία πρέπει να μάθεις να μη μεταφράζεις ως προσωπική αποτυχία. Δεν θα πω ότι έχω μάθει να μη φοβάμαι το αύριο. Θα ήταν ψέμα. Μαθαίνω, όμως, να ζω με την αβεβαιότητα. Και κάθε φορά που ανεβαίνω στη σκηνή επιβεβαιώνομαι πως όλο αυτό αξίζει γιατί για μενα παραμένει η ομορφότερη δουλειά του κόσμου.
Υπήρξε κάποιος άνθρωπος, σκηνοθέτης ή καλλιτέχνης που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πορεία σας μέχρι σήμερα;
Έχω σταθεί πολύ τυχερή στις συνεργασίες μου και έχω πάρει κάτι διαφορετικό από κάθε σκηνοθέτη και άνθρωπο που συνάντησα. Ξεχωριστή θέση, όμως, έχουν για μένα η Δέσποινα Μπεμπεδέλη και η Μαριάννα Καυκαρίδου. Με εμπιστεύτηκαν σε μια περίοδο που βρισκόμουν ακόμη στα πρώτα μου βήματα και μου έδωσαν την ευκαιρία να συμμετάσχω σε αρκετές παραγωγές του Σατιρικού Θεάτρου. Ήταν πολύ σημαντικό γιατί η εμπιστοσύνη που σου δείχνει κάποιος στην αρχή της διαδρομής σου, σε βοηθά κι εσένα να πιστέψεις λίγο περισσότερο στον εαυτό σου. Θα τις ευγνωμονώ πάντα γι’ αυτό.
Πόσο δύσκολο είναι, κατά τη γνώμη σας, για έναν νέο ηθοποιό στην Κύπρο να βρει ευκαιρίες και να χτίσει σταδιακά το όνομά του;
Είναι αρκετά δύσκολο, κυρίως γιατί η Κύπρος είναι ένας μικρός τόπος με πολλούς αξιόλογους ηθοποιούς και, αναπόφευκτα, περιορισμένο αριθμό θέσεων εργασίας. Οι νέοι ηθοποιοί χρειάζονται υπομονή, επιμονή και συνεχή δουλειά, ακόμη και στις περιόδους που τίποτα δεν φαίνεται να κινείται. Και, όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι όλα εξαρτώνται αποκλειστικά από εμάς, θεωρώ πως υπάρχει και ο παράγοντας της τύχης: να βρεθείς τη σωστή στιγμή στο σωστό μέρος και να συναντήσεις ανθρώπους που θα δουν κάτι σε σένα και θα σε εμπιστευτούν. Προσωπικά αισθάνομαι πολύ τυχερή και ευγνώμων για τις ευκαιρίες που μου δόθηκαν αυτά τα πέντε χρόνια. Δεν τις θεωρώ καθόλου αυτονόητες.
Πιστεύετε ότι η κυπριακή σκηνή προσφέρει σήμερα αρκετό χώρο και ευκαιρίες στους ανερχόμενους καλλιτέχνες ή υπάρχουν ακόμη σημαντικά κενά;
Τα τελευταία χρόνια βλέπουμε να δημιουργούνται νέες θεατρικές ομάδες, φεστιβάλ και πρωτοβουλίες, κάτι που θεωρώ ιδιαίτερα αισιόδοξο. Ευκαιρίες υπάρχουν, αλλά εξακολουθούν να είναι λιγότερες σε σχέση με τον αριθμό των καλλιτεχνών που αναζητούν χώρο για να εργαστούν και να εκφραστούν. Ίσως, λοιπόν, χρειάζεται να αλλάξουμε λίγο και τη δική μας στάση. Να μη βρισκόμαστε συνεχώς απέναντι από μια πόρτα περιμένοντας κάποιον να την ανοίξει. Κάποιες φορές χρειάζεται να δημιουργούμε εμείς τις ευκαιρίες, να συνεργαζόμαστε, να προτείνουμε, να τολμάμε και να φτιάχνουμε τις δικές μας πόρτες.
Πώς θα περιγράφατε τη σύγχρονη κυπριακή θεατρική και καλλιτεχνική σκηνή; Τι θεωρείτε ότι κάνει καλά και τι θα θέλατε να δείτε να αλλάζει;
Θεωρώ ότι η κυπριακή θεατρική σκηνή βρίσκεται σε μια ενδιαφέρουσα περίοδο. Υπάρχουν νέοι σκηνοθέτες και δημιουργοί με φρέσκες ιδέες, βλέπουμε διαφορετικές αισθητικές, σύγχρονα έργα και ανθρώπους που δεν φοβούνται να πειραματιστούν. Αυτό που θα ήθελα ίσως να βλέπω περισσότερο είναι μια μεγαλύτερη διάθεση ανανέωσης και στις συνεργασίες. Είναι φυσικό ένας σκηνοθέτης να επιστρέφει σε ανθρώπους με τους οποίους υπάρχει ήδη καλλιτεχνική επικοινωνία και εμπιστοσύνη, αλλά θεωρώ εξίσου σημαντικό να ανοίγει κατά διαστήματα ο κύκλος. Υπάρχουν πολλές φωνές που αξίζει να ακουστούν και άνθρωποι που ίσως χρειάζονται απλώς μια πρώτη ευκαιρία για να δείξουν τι μπορούν να κάνουν.
Θεωρείτε ότι υπάρχει επαρκής στήριξη από τους πολιτιστικούς φορείς προς τους νέους καλλιτέχνες ή πιστεύετε ότι χρειάζεται να γίνουν περισσότερα;
Πιστεύω ότι γίνονται προσπάθειες και είναι σημαντικό να τις αναγνωρίζουμε, όμως πάντοτε υπάρχει περιθώριο για περισσότερη και, κυρίως, πιο σταθερή στήριξη. Για έναν νέο καλλιτέχνη το δυσκολότερο δεν είναι μόνο να δημιουργήσει κάτι αξιόλογο, αλλά να βρει τις συνθήκες για να το πραγματοποιήσει και να μπορέσει να συνεχίσει και μετά από αυτό. Θα ήθελα να βλέπω περισσότερα προγράμματα που να δίνουν χώρο σε νέες ομάδες και δημιουργούς, χρηματοδοτήσεις, αλλά και ευκαιρίες παρουσίασης και δικτύωσης εντός και εκτός Κύπρου. Δεν αρκεί μόνο να ενθαρρύνουμε τους νέους να δημιουργούν, χρειάζεται να τους δίνουμε και τις προϋποθέσεις για να μπορούν να το κάνουν.
Πόσο σημαντικό είναι για έναν νέο ηθοποιό να αναζητά ευκαιρίες και εκτός Κύπρου; Θα μπορούσατε να φανταστείτε τον εαυτό σας να κάνει το επόμενο μεγάλο βήμα στο εξωτερικό;
Σήμερα, χάρη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στις δυνατότητες επικοινωνίας που έχουμε, ο κόσμος έχει γίνει πολύ μικρότερος. Μπορεί ένας καλλιτέχνης να ζει στην Κύπρο και η δουλειά του να ταξιδεύει πολύ πιο μακριά από τα γεωγραφικά μας όρια. Προσωπικά θα ήθελα πολύ να συμμετάσχω σε μια παραγωγή στο εξωτερικό. Σε μια διαφορετική φάση της ζωής μου ίσως να σκεφτόμουν ακόμη και τη μόνιμη μετακόμιση, αλλά αυτή τη στιγμή δεν είναι το κατάλληλο timing για μένα. Αν όμως, ερχόταν ένα ενδιαφέρον project σε άλλη χώρα, θα το έκανα με ιδιαίτερη χαρά.
Στην εποχή των social media, πόσο σημαντική θεωρείτε την προσωπική προβολή ενός ηθοποιού; Πιστεύετε ότι το ταλέντο από μόνο του είναι αρκετό;
Προσωπικά, δεν τα πάω και πολύ καλά με τα social media. Αναγνωρίζω, όμως, ότι αποτελούν πλέον ένα πολύ ισχυρό εργαλείο. Μπορούν να κάνουν τη δουλειά σου ορατή, να δημιουργήσουν επαγγελματικές ευκαιρίες και, φυσικά, να προσφέρουν και οικονομικές δυνατότητες μέσω συνεργασιών και διαφημίσεων. Όσο για το ταλέντο, το θεωρώ σημαντικό και απαραίτητο, αλλά όχι αρκετό από μόνο του. Για μένα εξίσου σημαντικά είναι η δουλειά, η συνέπεια, το επαγγελματικό ήθος και ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρεσαι στους ανθρώπους γύρω σου. Θέλω να πιστεύω πως ένας άνθρωπος που δουλεύει ουσιαστικά, εξελίσσεται και παραμένει σωστός συνεργάτης, αργά ή γρήγορα βρίσκει τον δρόμο του.
Ποιο είναι το σημαντικότερο μάθημα που έχετε πάρει μέχρι σήμερα μέσα από τη δουλειά σας, ίσως κάτι που δεν περιμένατε όταν ξεκινούσατε;
Ένα από τα ομορφότερα πράγματα που ανακάλυψα είναι πόσο βαθιά μπορεί να δεθούν οι άνθρωποι μέσα από μια παράσταση. Κάθε παραγωγή δημιουργεί για λίγο μια μικρή οικογένεια. Μπορεί να μη διαρκέσει για πάντα, αλλά όσο υπάρχει, μοιράζεστε την καθημερινότητα, την κούραση, το άγχος, τη χαρά και έναν κοινό σκοπό: να αφηγηθείτε μια ιστορία και να την παραδώσετε στο κοινό. Κι έπειτα συμβαίνει κάτι ακόμη πιο όμορφο: ο κάθε θεατής παίρνει μαζί του αυτή την ιστορία με διαφορετικό τρόπο, ανάλογα με τις δικές του εμπειρίες και τα δικά του βιώματα. Αυτή η διαδρομή, από τους ανθρώπους της σκηνής μέχρι τον άνθρωπο που κάθεται απέναντί σου, είναι για μένα ένα από τα πιο μαγικά κομμάτια του θεάτρου.
Υπάρχει κάποιος ρόλος που έχετε υποδυθεί μέχρι σήμερα και νιώθετε ότι σας άλλαξε ή σας βοήθησε να γνωρίσετε καλύτερα τον εαυτό σας;
Νομίζω πως κάθε ρόλος αφήνει κάτι μέσα σου και, αντίστοιχα, παίρνει κάτι από σένα. Αυτή την περίοδο έχω δεθεί ιδιαίτερα με την Αφροδίτη, τον ρόλο που υποδύομαι στη «Βασίλισσα του Χιονιού», στην Παιδική Σκηνή του Σατιρικού Θεάτρου, σε σκηνοθεσία Ελένης Αναστασίου. Μέσα από το ταξίδι της για να βρει τον φίλο της, η Αφροδίτη ανακαλύπτει ουσιαστικά και τον ίδιο της τον εαυτό. Μου αρέσει πολύ η ιδέα ότι, ακόμη κι όταν αισθανόμαστε πως έχουμε χάσει το φως, τη χαρά ή την αισιοδοξία μας, κάπου μέσα μας εξακολουθεί να υπάρχει το «αστέρι» μας και μπορεί να λάμψει ξανά. Και ακόμη περισσότερο με συγκινεί η σημασία της φιλίας σε αυτή τη διαδρομή. Οι αληθινοί φίλοι μπορούν να συνεχίσουν να βλέπουν ποιος είσαι ακόμη κι όταν εσύ ο ίδιος το έχεις ξεχάσει. Νομίζω πως είναι ένα μήνυμα που αφορά τόσο τα παιδιά όσο και εμάς τους μεγάλους.
Τι σημαίνει για εσάς η Παγκόσμια Ημέρα Καλλιτέχνη; Πιστεύετε ότι σήμερα υπάρχει η αναγνώριση που αξίζει στους ανθρώπους του πολιτισμού;
Για μένα είναι μια αφορμή να θυμόμαστε όχι μόνο τους καλλιτέχνες, αλλά και την αξία της ίδιας της τέχνης στη ζωή μας. Οι καλλιτέχνες είναι συχνά άνθρωποι με έντονη ευαισθησία. Ειναι άνθρωποι που παρατηρούν , αισθάνονται και επεξεργάζονται τον κόσμο γύρω τους και αναζητούν τρόπους να μετατρέψουν όσα βιώνουν σε κάτι που μπορεί να επικοινωνήσει και με τους άλλους ανθρώπους. Μέσα από μια παράσταση, ένα τραγούδι, ή μια ταινία μπορούμε να συγκινηθούμε, να ταυτιστούμε, να θυμηθούμε δικές μας εμπειρίες ή ακόμη και να κατανοήσουμε ένα συναίσθημα που μέχρι τότε δεν μπορούσαμε να ονομάσουμε. Υπάρχει σε αυτό μια μορφή ψυχικής ανάτασης, ακόμη και θεραπείας, τόσο για τον δημιουργό όσο και για τον αποδέκτη. Δυστυχώς, δεν είμαι βέβαιη ότι η τέχνη και οι άνθρωποί της λαμβάνουν πάντοτε την αναγνώριση που τους αναλογεί. Ως κοινωνία συχνά δίνουμε προτεραιότητα σε ό,τι είναι άμεσα μετρήσιμο ή πρακτικά «χρήσιμο». Η τέχνη, όμως, μας θυμίζει κάτι εξίσου αναγκαίο: ότι ο άνθρωπος δεν έχει ανάγκη μόνο να επιβιώνει, αλλά και να αισθάνεται, να επικοινωνεί και να ονειρεύεται.
Αν μπορούσατε να μιλήσετε στον εαυτό σας την πρώτη μέρα που αποφασίσατε να ακολουθήσετε την υποκριτική, τι θα του λέγατε;
Θα έλεγα στη 17χρονη Γεωργία να ακούσει λίγο περισσότερο τον εαυτό της και λίγο λιγότερο τον θόρυβο γύρω της. Να κάνει αυτό που την εκφράζει και την κάνει πραγματικά χαρούμενη, χωρίς να αισθάνεται ότι πρέπει διαρκώς να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες των άλλων. Θα της έλεγα επίσης να μην ανησυχεί τόσο πολύ για το αν έχει επιλέξει τον σωστό δρόμο. Την περιμένουν όμορφα πράγματα, αλλά και υπέροχοι άνθρωποι που θα τη βοηθήσουν να εξελιχθεί.
Κοιτάζοντας μπροστά, ποιο είναι το όνειρο ή ο στόχος που θα θέλατε περισσότερο να πραγματοποιήσετε ως ηθοποιός;
Δεν ξέρω αν θέλω να έχω ένα συγκεκριμένο μεγάλο όνειρο, γιατί κάπως αισθάνομαι ότι έτσι βάζουμε όρια στα όνειρά μας. Θέλω να κάνω όσο περισσότερο θέατρο μπορώ, να συναντώ ρόλους που με προκαλούν και ανθρώπους από τους οποίους έχω πράγματα να μάθω. Εύχομαι να έχω την τύχη να συνεχίσω να εργάζομαι σε αυτή τη δουλειά που αγαπώ και να μη θεωρήσω ποτέ ότι έφτασα κάπου και δεν έχω τίποτε άλλο να μάθω. Αν σε μερικά χρόνια μπορώ να κοιτάζω πίσω και να βλέπω ότι κάθε συνεργασία με έκανε λίγο καλύτερη ηθοποιό και λίγο καλύτερο άνθρωπο, θα θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό.
