Για την Κύπρο, ο Ντίμης Μαυρόπουλος ήταν ένα όνομα άρρηκτα συνδεδεμένο με την ταχύτητα, τους αγώνες ράλι και μία ολόκληρη εποχή του κυπριακού μηχανοκίνητου αθλητισμού. Για τη Σύλβια Μαυροπούλου, όμως, πριν από όλους αυτούς τους τίτλους ήταν κάτι πολύ πιο προσωπικό, ο πατέρας της και ο πρώτος της ήρωας.
Η επιχειρηματίας δεν έκρυψε ποτέ τη μεγάλη αδυναμία και τον θαυμασμό που έτρεφε για εκείνον. Μέσα στα χρόνια, κοινές τους φωτογραφίες και οικογενειακές στιγμές έδιναν μία εικόνα της ιδιαίτερα στενής σχέσης πατέρα και κόρης.
Ο Ντίμης δεν ήταν απλώς μία ισχυρή πατρική φιγούρα στη ζωή της, ήταν ένας από τους ανθρώπους που βρίσκονταν σταθερά δίπλα της, από τα πρώτα επαγγελματικά της βήματα μέχρι τις σημαντικότερες προσωπικές στιγμές της ζωής της.
Και σήμερα, καθώς η οικογένεια καλείται να διαχειριστεί την ξαφνική απώλειά του, αυτές οι εικόνες αποκτούν αναπόφευκτα διαφορετικό βάρος.
Ο «πρώτος της ήρωας»
Η Σύλβια μιλούσε πάντοτε με υπερηφάνεια για τον πατέρα της, παρουσιάζοντάς τον ως έναν άνθρωπο που αποτέλεσε για εκείνη πρότυπο δύναμης, αποφασιστικότητας και δημιουργικότητας, και δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς το γιατί.
Ο Ντίμης Μαυρόπουλος ήταν ένας άνθρωπος που έμοιαζε να βρίσκεται διαρκώς σε κίνηση. Επιχειρηματίας, πρωταθλητής του ράλι, συλλέκτης κλασικών αυτοκινήτων και δημιουργός, ακολούθησε για δεκαετίες το μεγάλο του πάθος χωρίς να φοβάται την ταχύτητα, την πρόκληση ή το επόμενο βήμα, μία φιλοσοφία ζωής που αναπόφευκτα επηρέασε και τα παιδιά του.
Η Σύλβια εξέφραζε συχνά την αγάπη και την υπερηφάνεια που ένιωθε για εκείνον, ενώ εκείνος παρέμενε ένας σταθερός συνοδοιπόρος στη ζωή της.
Από το 1969 ξεκίνησε να γράφει τη δική του ιστορία
Πίσω από τον πατέρα που γνώριζε η Σύλβια υπήρχε μία ζωή που θα μπορούσε εύκολα να αποτελέσει κινηματογραφική ιστορία. Γεννημένος το 1949 στη Λεμεσό, ο Ντίμης Μαυρόπουλος ανακάλυψε την αγάπη του για το ράλι ήδη από την εφηβεία του.
Το 1969, σε ηλικία 20 ετών, μετακόμισε στο Λονδίνο προκειμένου να δημιουργήσει γραφείο για την οικογενειακή επιχείρηση εξαγωγής φρούτων. Η παραμονή του εκεί όμως, τον έφερε ακόμη πιο κοντά στη μεγάλη του αγάπη.
Μπήκε στον κόσμο του βρετανικού και ευρωπαϊκού Rallycross και άρχισε να χτίζει μία εντυπωσιακή αγωνιστική διαδρομή, χωρίς ποτέ να εγκαταλείψει την παρουσία του στο Κυπριακό Πρωτάθλημα Ράλι. Στα χρόνια που ακολούθησαν οδήγησε μερικά από τα πλέον χαρακτηριστικά αγωνιστικά αυτοκίνητα της εποχής, από Ford Escort και Talbot Sunbeam Lotus μέχρι Audi Quattro, Ford Escort Cosworth και Mitsubishi Evo 9.
Το 1986 κατέκτησε για πρώτη φορά το Κυπριακό Πρωτάθλημα, ενώ οι συμμετοχές και οι διακρίσεις του τον καθιέρωσαν ως μία από τις σημαντικές μορφές του κυπριακού ράλι. Η ταχύτητα ωστόσο, δεν ήταν ποτέ απλώς ένα επάγγελμα για εκείνον, ήταν τρόπος ζωής.
Το πάθος που έγινε μουσείο
Όταν η ενεργός αγωνιστική δράση έφτασε στο τέλος της, η σχέση του Ντίμη Μαυρόπουλου με το αυτοκίνητο δεν σταμάτησε. Αντίθετα, πήρε μία διαφορετική μορφή, τα κλασικά και vintage αυτοκίνητα έγιναν το νέο μεγάλο του πάθος και το 2014 πραγματοποίησε ένα όνειρο ετών, δημιουργώντας το Ιστορικό και Κλασικό Μουσείο Αυτοκινήτου στη Λεμεσό.
Ήταν ένας τρόπος να συγκεντρώσει σε έναν χώρο όχι μόνο αυτοκίνητα, αλλά αναμνήσεις, ιστορίες και ένα σημαντικό κομμάτι της δικής του ζωής.
Το τελευταίο αντίο με χρώμα
Μετά τον τραγικό θάνατο του Ντίμη Μαυρόπουλου, στα τέλη Αυγούστου, η Σύλβια Μαυροπούλου μοιράστηκε την ανακοίνωση για το τελευταίο αντίο στον πατέρα της και τις επιθυμίες της οικογένειας για την κηδεία. Ανάμεσά τους υπήρχε μία παράκληση που ξεχώρισε, αντί για μαύρα, οι παρευρισκόμενοι να φορέσουν χρώματα. Μία επιλογή που μοιάζει απόλυτα ταιριαστή με τον τρόπο που έζησε ο Ντίμης Μαυρόπουλος. Μία ζωή γεμάτη ένταση, κίνηση, δημιουργία, οικογένεια και φυσικά αυτοκίνητα.
