Θλίψη έχει προκαλέσει η είδηση του θανάτου της Πάολας Ρεβενιώτη, μιας από τις πιο εμβληματικές μορφές του ελληνικού ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος.
Η απώλειά της σκόρπισε συγκίνηση σε ανθρώπους που τη γνώρισαν, συνεργάστηκαν μαζί της ή συμπορεύτηκαν στους αγώνες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, με τα πρώτα αποχαιρετιστήρια μηνύματα να κατακλύζουν τα social media.
Η ανακοίνωση για τον θάνατο της Πάολας Ρενεβιώτη
Ανάμεσα σε εκείνους που την αποχαιρέτησαν δημόσια ήταν και ο Κώστας Μαρματάκης, ο οποίος, μέσα από ανάρτησή του στο Facebook, έγραψε με εμφανή συγκίνηση:
«Δεν τον προλάβαμε εκείνον τον καφέ με τα κορίτσια, γαμώτο… Καλό δρόμο (δε σε φοβάμαι, ξέρεις εσύ από δρόμο, από την καλή και την ανάποδη)».
Ποια ήταν η Πάολα Ρεβενιώτη
Η Πάολα Ρεβενιώτη γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου 1958 στον Πειραιά και μεγάλωσε στο Κερατσίνι. Από πολύ νεαρή ηλικία βρέθηκε αντιμέτωπη με τις έντονες διακρίσεις που βίωναν τα τρανς άτομα στην Ελλάδα. Η ίδια δεν έκρυψε ποτέ ότι, λόγω του κοινωνικού αποκλεισμού και της αδυναμίας να βρει εργασία, αναγκάστηκε να εργαστεί ως σεξεργάτρια, επιλέγοντας μάλιστα να μιλά ανοιχτά γι’ αυτή την εμπειρία, αναδεικνύοντάς την ως ένα ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 εντάχθηκε ενεργά στο Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλοφίλων Ελλάδας και πολύ γρήγορα εξελίχθηκε σε μία από τις πιο αναγνωρίσιμες προσωπικότητες του ελληνικού ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος. Όπως είχε δηλώσει σε συνέντευξή της στο Vice: «Δεν υπήρξα ποτέ δυστυχισμένη τρανς. Ποτέ δεν έκλαψα τη μοίρα μου, έκανα τις επιλογές μου. Πέρασα καλά».
Καθοριστικό κεφάλαιο στη διαδρομή της αποτέλεσε η έκδοση του περιοδικού «Κράξιμο», το οποίο κυκλοφόρησε από το 1982 έως το 1993. Το περιοδικό αποτέλεσε σημείο αναφοράς για την εποχή, φιλοξενώντας πολιτικά κείμενα, συνεντεύξεις, πολιτιστικά θέματα και ζητήματα που αφορούσαν τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, σε μια περίοδο όπου τέτοιες συζητήσεις ήταν σχεδόν ανύπαρκτες στη δημόσια σφαίρα.
Παρά τις διώξεις, τις συλλήψεις και τις δικαστικές περιπέτειες που αντιμετώπισε εξαιτίας της δράσης της, δεν σταμάτησε ποτέ να αγωνίζεται, μετατρέποντας κάθε δυσκολία σε αφορμή για ακόμη μεγαλύτερη διεκδίκηση απέναντι στις κοινωνικές προκαταλήψεις.
Ο ακτιβισμός της δεν περιορίστηκε μόνο στα ζητήματα ταυτότητας φύλου. Η Πάολα Ρεβενιώτη συνέδεε σταθερά τον αγώνα για τα δικαιώματα των τρανς ανθρώπων με την κοινωνική ανισότητα, τη φτώχεια και τον αποκλεισμό, υπερασπιζόμενη μια συνολικότερη αντίληψη για την ισότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ελληνικής ομάδας του ACT UP για την καταπολέμηση του AIDS, συμμετείχε στη διοργάνωση ενός από τα πρώτα Gay Pride στην Ελλάδα, το 1992 στον Λόφο του Στρέφη, ενώ το 2003 εξελέγη πρόεδρος του Σωματείου Αλληλεγγύης Τραβεστί Τρανσέξουαλ Ελλάδος (ΣΑΤΤΕ), συνεχίζοντας να δίνει μάχες για την ισότητα και την ορατότητα των τρανς ανθρώπων.
Από το 2011 αφιερώθηκε στον κινηματογράφο και στα ντοκιμαντέρ μέσω του ThePaolaProject, καταγράφοντας ιστορίες ανθρώπων που σπάνια βρίσκουν χώρο στη δημόσια αφήγηση. Το 2014 παρουσίασε το ντοκιμαντέρ «Καλιαρντά», το οποίο προβλήθηκε, μεταξύ άλλων, στις Νύχτες Πρεμιέρας, στο Εθνικό Θέατρο και στο φεστιβάλ Globale του Βερολίνου. Το 2021 ακολούθησαν οι «Πικροδάφνες», με τη συμμετοχή της Εύας Κουμαριανού και της Μπέτυ Βακαλίδου.
Παράλληλα, ανέπτυξε σημαντική καλλιτεχνική δραστηριότητα. Το 2013 πραγματοποίησε την πρώτη της ατομική έκθεση, παρουσιάζοντας ένα πλούσιο φωτογραφικό αρχείο με ιστορικό, κοινωνικό και λαογραφικό ενδιαφέρον, ενώ έγινε η πρώτη Ελληνίδα τρανς καλλιτέχνιδα που παραχώρησε συνεντεύξεις στα διεθνή περιοδικά CANDY και Dazed, αφήνοντας το δικό της ξεχωριστό αποτύπωμα τόσο στον χώρο του ακτιβισμού όσο και της τέχνης.
