Υπάρχουν δεκαετίες που περνούν και ξεχνιούνται και υπάρχουν και εκείνες που μετατρέπονται σε σημείο αναφοράς για ολόκληρες γενιές.
Τα 90s ανήκουν ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Ίσως γιατί ήταν η τελευταία περίοδος πριν η τεχνολογία κατακλύσει κάθε στιγμή της καθημερινότητάς μας. Ίσως γιατί συνδύασαν την αθωότητα με την αισιοδοξία για το μέλλον.
Ή ίσως γιατί είχαν έναν χαρακτήρα που σήμερα μοιάζει σχεδόν αδύνατο να αναπαραχθεί. Η νοσταλγία για τα 90s δεν αφορά μόνο τη μόδα ή τη μουσική. Είναι μια νοσταλγία για έναν διαφορετικό τρόπο ζωής.
Αν κοιτάξει κανείς τις σημερινές τάσεις, θα διαπιστώσει ότι τα 90s δεν έφυγαν ποτέ πραγματικά. Τα φαρδιά τζιν, τα slip dresses, τα crop tops, τα oversized σακάκια, τα sneakers με chunky σόλες και τα μίνιμαλ σύνολα βρίσκονται ξανά στο επίκεντρο.
Ήταν μια εποχή όπου το στιλ έδειχνε πιο αυθόρμητο και λιγότερο επιτηδευμένο. Οι supermodels κυριαρχούσαν στα εξώφυλλα, αλλά παράλληλα γεννιόταν και μια πιο χαλαρή αισθητική μέσα από το grunge κίνημα, τα δερμάτινα jackets και τα καρό πουκάμισα. Η μόδα δεν έμοιαζε να ακολουθεί αυστηρούς κανόνες. Ήταν πιο προσωπική, πιο ελεύθερη.
Τα 90s ήταν μια δεκαετία γεμάτη μουσικές ταυτότητες. Από τα boy bands και τις pop πριγκίπισσες μέχρι τη grunge σκηνή, τη dance μουσική και την άνθηση του hip-hop, υπήρχε χώρος για όλους. Ήταν η εποχή που περιμέναμε να ακούσουμε το αγαπημένο μας τραγούδι στο ραδιόφωνο, γράφαμε κασέτες και βλέπαμε μουσικά βίντεο για ώρες. Η μουσική δεν ήταν απλώς υπόκρουση της καθημερινότητας. Ήταν κομμάτι της προσωπικότητάς μας.
Πριν τις πλατφόρμες και το ατελείωτο scrolling, υπήρχε η αναμονή. Περιμέναμε κάθε εβδομάδα το νέο επεισόδιο της αγαπημένης μας σειράς και συζητούσαμε την επόμενη μέρα με φίλους και συμμαθητές. Οι τηλεοπτικές σειρές των 90s έγιναν πολιτιστικά φαινόμενα και δημιούργησαν χαρακτήρες που παραμένουν αγαπητοί μέχρι σήμερα. Ήταν μια εποχή όπου όλοι παρακολουθούσαν σχεδόν τα ίδια πράγματα και αυτό δημιουργούσε μια αίσθηση κοινής εμπειρίας.
Ίσως το μεγαλύτερο στοιχείο που νοσταλγούμε από τα 90s να είναι η απουσία της συνεχούς ψηφιακής παρουσίας. Οι φωτογραφίες εμφανίζονταν μέρες αργότερα, οι συναντήσεις κανονίζονταν τηλεφωνικά και οι στιγμές ζουν στη μνήμη αντί σε stories και posts.
Υπήρχε λιγότερη πίεση για διαρκή προβολή και περισσότερος χώρος για αυθορμητισμό. Οι άνθρωποι ζούσαν τη στιγμή χωρίς να σκέφτονται πώς θα φανεί στην οθόνη ενός κινητού.
Τα 90s χαρακτηρίζονταν από μια αίσθηση αισιοδοξίας. Η νέα χιλιετία πλησίαζε και όλα έμοιαζαν πιθανά. Η τεχνολογία έκανε τα πρώτα της βήματα, αλλά δεν είχε ακόμη μετατραπεί σε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας.
Γιατί συνεχίζουμε να επιστρέφουμε στα 90s; Η απάντηση βρίσκεται πιθανότατα στο συναίσθημα. Τα 90s συμβολίζουν για πολλούς μια πιο απλή, πιο ανέμελη και πιο αυθεντική εποχή. Μια περίοδο όπου η μόδα είχε χαρακτήρα, η μουσική δημιουργούσε κοινότητες και οι ανθρώπινες σχέσεις δεν περνούσαν μέσα από οθόνες.
Γι’ αυτό και, όσο περνούν τα χρόνια, τα 90s δεν μοιάζουν απλώς με μια δεκαετία του παρελθόντος. Μοιάζουν με μια εποχή στην οποία πολλοί θα ήθελαν, έστω για λίγο, να επιστρέψουν.
