Υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία ρομαντικών ιστοριών που δεν έμειναν “μόνο” στη σελίδα.
Κυκλοφόρησαν ως βιβλία, απέκτησαν το κοινό τους, αλλά η πραγματική τους απογείωση ήρθε όταν έγιναν ταινίες. Tότε που οι ήρωες πήραν πρόσωπο, οι ατάκες έγιναν αποσπάσματα στα social και οι ιστορίες μπήκαν στο συλλογικό μας ρομαντικό λεξιλόγιο.
Πέντε βιβλία που έγιναν διάσημα χάρη στη μεγάλη οθόνη, και συνεχίζουν να μας συγκινούν.
1) Περηφάνια και Προκατάληψη, Jane Austen (Pride & Prejudice, 2005)
Κανένα romance δεν είναι πραγματικά “ασφαλές” από το πέρασμα του χρόνου, εκτός ίσως από την Austen. Η κινηματογραφική μεταφορά του 2005 έδωσε νέα πνοή στην κλασική ιστορία της Ελίζαμπεθ Μπένετ και του κυρίου Ντάρσι: πιο κινηματογραφική ατμόσφαιρα, πιο έντονη ρομαντική ένταση, και μια αισθητική που έκανε ακόμα και όσους δεν αγαπούν τα κλασικά να θέλουν να δοκιμάσουν το βιβλίο.
Το αποτέλεσμα; μια νέα γενιά αναγνωστών που επέστρεψε σε ένα “παλιό” έργο σαν να ήταν ολοκαίνουριο.
2) Το Ημερολόγιο, Nicholas Sparks (The Notebook, 2004)
Αν υπάρχει ένα σύγχρονο ρομαντικό “σύμβολο”, είναι αυτό. Η ταινία έκανε την ιστορία του Νόα και της Άλι παγκόσμιο σημείο αναφοράς για τον μεγάλο έρωτα που αντέχει, πονάει, δοκιμάζεται, αλλά επιμένει. Μετά την προβολή, το βιβλίο δεν ήταν απλώς “άλλος ένας τίτλος romance”, έγινε δώρο, έγινε επιλογή για καλοκαιρινές διακοπές, έγινε η ιστορία που πολλοί διάβασαν αφού πρώτα έκλαψαν στο σινεμά.
Αν υπάρχει ένα σύγχρονο ρομαντικό “σύμβολο”, είναι αυτό. Η ταινία έκανε την ιστορία του Νόα και της Άλι παγκόσμιο σημείο αναφοράς για τον μεγάλο έρωτα που αντέχει, πονάει, δοκιμάζεται, αλλά επιμένει.
Μετά την προβολή, το βιβλίο δεν ήταν απλώς “άλλος ένας τίτλος romance” έγινε δώρο, έγινε επιλογή για καλοκαιρινές διακοπές, έγινε η ιστορία που πολλοί διάβασαν αφού πρώτα έκλαψαν στο σινεμά.
Η επιτυχία της ταινίας έφερε στο προσκήνιο το βιβλίο με τρόπο σχεδόν εκρηκτικό. Εδώ το romance δεν είναι μόνο “χαριτωμένο” ή “ονειρικό” έχει και βάρος, θέτει ερωτήματα, σε αναγκάζει να σταθείς απέναντι σε δύσκολες αποφάσεις και στο τι σημαίνει να αγαπάς κάποιον πραγματικά.
Μετά την ταινία, πολλοί έφτασαν στο βιβλίο αναζητώντας περισσότερες αποχρώσεις, περισσότερη σκέψη και εκείνη τη συναισθηματική λεπτομέρεια που συχνά μόνο η γραφή μπορεί να δώσει.
4) Λυκόφως, Stephenie Meyer (Twilight, 2008)
Μπορεί να ξεκίνησε ως νεανικό ρομαντικό φαινόμενο, αλλά οι ταινίες το έκαναν παγκόσμια κουλτούρα. Το Twilight έφερε ξανά στο επίκεντρο τον ρομαντισμό του “απαγορευμένου”, το έντονο συναίσθημα της πρώτης αγάπης και μια αισθητική που σημάδεψε ολόκληρη εποχή. Και κάπως έτσι, πολλοί που δεν θα διάβαζαν ποτέ ένα romance, κατέληξαν με το βιβλίο στο χέρι “για να δουν πώς είναι στ’ αλήθεια”.
5) Το Λάθος Αστέρι, John Green (The Fault in Our Stars, 2014)
Μια ιστορία που αποδεικνύει ότι το ρομαντικό δεν χρειάζεται να είναι ελαφρύ για να είναι αξέχαστο. Η ταινία άνοιξε την πόρτα σε ένα ευρύ κοινό, όμως το βιβλίο κρατά εκείνη τη χαρακτηριστική, προσωπική φωνή που κάνει τον πόνο και το χιούμορ να συνυπάρχουν. Μετά το σινεμά, πολλοί πήγαν στο κείμενο για να ξαναζήσουν την ιστορία πιο εσωτερικά και να “ακούσουν” καλύτερα.
