Υπάρχουν συλλογές που θέλουν να εντυπωσιάσουν και υπάρχουν εκείνες που δημιουργούν έναν ολόκληρο κόσμο. Η Simone Rocha ανήκει σταθερά στη δεύτερη κατηγορία. Για την συλλογή Άνοιξη/Καλοκαίρι 2027, η σχεδιάστρια δεν εγκαταλείπει το γνώριμο σύμπαν της αλλά το μεταφέρει όμως σε ένα πιο σκοτεινό, πιο κινηματογραφικό περιβάλλον.
Το σκηνικό ήταν το Old Bailey του Λονδίνου, ένας χώρος φορτισμένος με ιστορία και αυστηρότητα. Εκεί παρουσιάστηκαν 45 εμφανίσεις που έμοιαζαν να κινούνται ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς κόσμους: από τη μία η αυστηρότητα του tailoring και των πρακτικών ρούχων και από την άλλη η υπερβολή των λουλουδιών, των διαφανειών και των θεατρικών όγκων.
Η αφετηρία της συλλογής βρίσκεται σε έναν πίνακα του Caravaggio, τη «The Taking of Christ». Η δραματική σκηνή του έργου, με τις σκιές, το φως και την ένταση ανάμεσα στις ανθρώπινες μορφές, μεταφράζεται στη συλλογή όχι ως κυριολεκτική αναπαραγωγή, αλλά ως ατμόσφαιρα.
Αυτό γίνεται αισθητό κυρίως μέσα από τις αντιθέσεις. Σκούρες επιφάνειες φωτίζονται από ανοιχτές αποχρώσεις. Σκληρές υφές συνδυάζονται με αέρινα υλικά. Τα ρούχα άλλοτε αγκαλιάζουν το σώμα και άλλοτε το κρύβουν μέσα σε υπερβολικούς όγκους.
Η συλλογή μοιάζει έτσι να έχει σχεδιαστεί γύρω από την ιδέα του chiaroscuro, όχι μόνο ως τεχνική ζωγραφικής, αλλά ως τρόπος να συνυπάρχουν δύο αντίθετες διαθέσεις μέσα στο ίδιο look. Ανάμεσα στα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία της σεζόν είναι η προσπάθεια της Rocha να φέρει το tailoring πιο κοντά στον καθημερινό τρόπο ντυσίματος.
Σακάκια, πανωφόρια, shorts και πιο utilitarian κομμάτια αποκτούν απρόσμενες λεπτομέρειες. Οι αυστηρές γραμμές διακόπτονται από οργανικά σχήματα, ενώ οι oversized αναλογίες δίνουν στα κλασικά κομμάτια μια πιο θεατρική παρουσία.
Και όταν η σχεδιάστρια περνά στο βραδινό, δεν εγκαταλείπει αυτή τη λογική. Τα φορέματα παραμένουν εντυπωσιακά, αλλά δεν παρουσιάζονται ως άψογα, αποστειρωμένα αντικείμενα. Υπάρχουν πτυχώσεις, μετατοπίσεις, όγκοι και υφές που μοιάζουν να έχουν διαμορφωθεί από την κίνηση.
Τα floral στοιχεία είναι αναπόσπαστο κομμάτι του λεξιλογίου της Simone Rocha, όμως στη συγκεκριμένη συλλογή αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη υλική παρουσία.
Ένα λουλούδι μπορεί να βρίσκεται εκεί όπου θα περίμενε κανείς ένα πέτο. Μπορεί να γίνει μέρος ενός γιακά ή να λειτουργήσει σαν ένα τρισδιάστατο στοιχείο που μετακινεί ολόκληρη τη σιλουέτα. Και αυτή ακριβώς είναι η διαφορά: η Rocha δεν χρησιμοποιεί το λουλούδι για να κάνει ένα ρούχο πιο «όμορφο». Το χρησιμοποιεί για να του δώσει χαρακτήρα.
Υπάρχουν διάφανα υφάσματα που αφήνουν το σώμα να φαίνεται, αλλά και μεγάλα outerwear κομμάτια που το καλύπτουν σχεδόν ολοκληρωτικά. Υπάρχουν μικροσκοπικά shorts δίπλα σε τεράστιες φούστες. Υπάρχουν lingerie αναφορές, αλλά και αυστηρό tailoring.
Η αντίθεση δεν μοιάζει να υπάρχει για να δημιουργήσει απλώς ένα «edgy» αποτέλεσμα. Είναι περισσότερο μια υπενθύμιση ότι η θηλυκότητα δεν χρειάζεται να έχει μία συγκεκριμένη μορφή.
Η Rocha δεν επιδιώκει την εικόνα ενός ρούχου που μοιάζει ανέγγιχτο. Αντίθετα, οι πτυχώσεις, οι ασύμμετρες επιφάνειες και οι μετατοπισμένοι όγκοι κάνουν τα looks να μοιάζουν περισσότερο με ρούχα που έχουν ήδη μια ιστορία.Το αποτέλεσμα είναι πιο ζωντανό και, κατά κάποιον τρόπο, πιο προσωπικό. Το ρούχο δεν επιβάλλεται στο σώμα· αφήνει χώρο για την κίνηση, την ατέλεια και την προσωπικότητα εκείνης που το φορά.
Η νέα συλλογή, δεν μοιάζει με προσπάθεια της Simone Rocha να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό της. Είναι περισσότερο μια εξέλιξη ενός κώδικα που έχει πλέον γίνει αναγνωρίσιμος.
Η σχεδιάστρια συνεχίζει να δουλεύει με ρομαντισμό, αλλά αρνείται να τον κάνει προβλέψιμο. Συνεχίζει να αγαπά τα λουλούδια, αλλά τα μετατρέπει σε κατασκευές. Συνεχίζει να δημιουργεί φορέματα που παραπέμπουν σε τελετουργία, αλλά τα απομακρύνει από την κλασική εικόνα της τελειότητας.
