Πίσω από τα φτερά, τα εκατομμύρια και την απόλυτη λάμψη της πασαρέλας, η Victoria’s Secret βρέθηκε αντιμέτωπη με καταγγελίες για σεξουαλική παρενόχληση, αμφιλεγόμενες σχέσεις εξουσίας, αποκλεισμούς και ένα από τα πιο ηχηρά σκάνδαλα που συνδέθηκαν με τον Jeffrey Epstein.
Η ιστορία των διάσημων Angels αποδεικνύεται πολύ πιο περίπλοκη από το παραμύθι με τα πανέμορφα “αγγελάκια” που για χρόνια παρουσίαζε το διάσημο brand εσωρούχων.
Για δεκαετίες, η Victoria’s Secret δεν πουλούσε απλώς εσώρουχα αλλά πουλούσε ένα όνειρο. Ένα όνειρο με μακριά πόδια, εντυπωσιακά φτερά, αστραφτερά κοσμήματα, καλλίγραμμα σώματα και μερικά από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα της παγκόσμιας μόδας.
Η Heidi Klum, η Tyra Banks, η Gisele Bündchen, η Adriana Lima, η Alessandra Ambrosio, η Gigi Hadid, η Bella Hadid και η Candice Swanepoel έγιναν συνώνυμα μιας ολόκληρης εποχής.
Οι ετήσιες επιδείξεις της εταιρείας μετατράπηκαν σε τηλεοπτικά υπερθεάματα, ενώ ο τίτλος του «Angel» αποτελούσε για πολλά μοντέλα ένα εισιτήριο προς την παγκόσμια αναγνωρισιμότητα στον κόσμο της μόδας. Πόσο όμορφος είναι αυτός ο κόσμος τελικά;
Πίσω από τη σκηνοθετημένη τελειότητα, άρχισαν σταδιακά να συσσωρεύονται ερωτήματα για το πώς λειτουργούσε πραγματικά η εταιρεία, ποιοι ασκούσαν την εξουσία και ποιο ήταν το τίμημα που μπορούσαν να πληρώσουν οι γυναίκες οι οποίες ήθελαν να αποτελέσουν μέρος αυτού του κατά τα άλλα παραμυθένιου κόσμου.
Οι αποκαλύψεις που δημοσιεύθηκαν από τους The New York Times, τον The Guardian, την The Washington Post και άλλα διεθνή μέσα έφεραν στο φως μια πολύ διαφορετική εικόνα.
Καταγγελίες για ανάρμοστη συμπεριφορά υψηλόβαθμων στελεχών, η σχέση του πρώην επικεφαλής της εταιρείας με τον καταδικασμένο για σεξουαλικά εγκλήματα Jeffrey Epstein, η κριτική για τα περιοριστικά πρότυπα ομορφιάς και η κατάρρευση της άλλοτε παντοδύναμης τηλεοπτικής επίδειξης συνέθεσαν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα κρίσης στη σύγχρονη βιομηχανία της μόδας.
Και, μέσα σε όλα αυτά, οι Angels βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια δύσκολη πραγματικότητα, ότι η εικόνα τους μπορούσε να είναι πανίσχυρη, αλλά αυτό δεν σήμαινε απαραίτητα ότι είχαν και την ίδια δύναμη πίσω από τις κλειστές πόρτες.
Η γέννηση ενός παραμυθένιου κόσμου
Η Victoria’s Secret ιδρύθηκε το 1977 από τον Roy Raymond και τη σύζυγό του, Gaye Raymond. Η επιχειρηματική ιδέα ήταν να δημιουργηθεί ένας χώρος όπου οι άνδρες θα μπορούσαν να αγοράζουν εσώρουχα για τις συντρόφους τους χωρίς την αμηχανία που, σύμφωνα με την αρχική σύλληψη, συνόδευε τότε τέτοιες αγορές.
Το 1982, ο επιχειρηματίας Leslie Wexner αγόρασε την εταιρεία και άρχισε να μετατρέπει το brand σε έναν κολοσσό του λιανεμπορίου. Σταδιακά, η Victoria’s Secret απέκτησε ένα ιδιαίτερα αναγνωρίσιμο ύφος, συνδυάζοντας τη σεξουαλικότητα με μια προσεκτικά κατασκευασμένη αίσθηση πολυτέλειας.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στις αρχές της δεκαετίας του 2000, το brand γνώρισε την πιο εντυπωσιακή περίοδο της πολιτισμικής του επιρροής.
Οι επιδείξεις μόδας δεν ήταν πλέον απλές παρουσιάσεις εσωρούχων αλλά τηλεοπτικά γεγονότα με μουσικούς αστέρες, εντυπωσιακές παραγωγές, θεματικά σκηνικά και μοντέλα που αντιμετωπίζονταν περισσότερο από διεθνείς celebrities.
Πώς τα φτερά των Angels έγιναν εμπορικό σήμα κατατεθέν.
Η συμμετοχή στην επίδειξη μπορούσε να ενισχύσει κατακόρυφα την αναγνωρισιμότητα ενός μοντέλου, ενώ η επιλογή του ποια θα φορούσε τα περίφημα φτερά αποκτούσε ιδιαίτερη βαρύτητα.
Σύμφωνα με την ιστορική αναδρομή του The Guardian για την άνοδο και την πτώση της εταιρείας, η Victoria’s Secret κατάφερε να μετατρέψει μια κατηγορία προϊόντων που συχνά βρισκόταν στο περιθώριο της υψηλής μόδας σε ένα παγκόσμιο εμπορικό θέαμα.
Η επιτυχία της, ωστόσο, στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό σε μια εξαιρετικά συγκεκριμένη εικόνα της γυναικείας ομορφιάς, δηλαδή ψηλά, πολύ αδύνατα μοντέλα, έντονα θηλυκή εμφάνιση, σέξι styling και μια αισθητική που άφηνε ελάχιστο χώρο για διαφορετικούς σωματότυπους.
Για χρόνια, αυτό το πρότυπο παρουσιαζόταν ως συνώνυμο της επιθυμητότητας. Με την πάροδο του χρόνου, όμως, άρχισε να αμφισβητείται όλο και πιο έντονα.
Η σκιά πίσω από τον κολοσσό και οι σοβαρές καταγγελίες
Αν υπάρχει ένα όνομα που συνδέθηκε όσο λίγα με την κυριαρχία της Victoria’s Secret, αυτό είναι ο Ed Razek. Ο άνθρωπος αυτός, υπήρξε για δεκαετίες ένα από τα ισχυρότερα στελέχη της μητρικής εταιρείας L Brands και διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της εικόνας των Angels και της ετήσιας επίδειξης μόδας.
Η επιρροή του στην επιλογή των μοντέλων και στη συνολική αισθητική του brand ήταν τεράστια, η δημόσια εικόνα του, όμως, δέχθηκε ισχυρό πλήγμα τον Φεβρουάριο του 2020, όταν οι The New York Times δημοσίευσαν μια εκτενή δημοσιογραφική έρευνα με τίτλο «Angels in Hell: The Culture of Misogyny Inside Victoria’s Secret».
Η έρευνα βασίστηκε σε συνεντεύξεις με περισσότερα από 30 νυν και πρώην στελέχη, εργαζομένους, συνεργάτες και μοντέλα, καθώς και σε δικαστικά έγγραφα και άλλα στοιχεία.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, στο εσωτερικό της εταιρείας είχε παγιωθεί μια κουλτούρα εκφοβισμού, σεξισμού και παρενόχλησης, με τον Razek να βρίσκεται στο επίκεντρο επανειλημμένων καταγγελιών για ανάρμοστη συμπεριφορά.
Μεταξύ άλλων, γυναίκες ανέφεραν ότι επιχείρησε να τις φιλήσει, ότι ζητούσε από μοντέλα να καθίσουν στην αγκαλιά του και ότι προέβαινε σε ανεπιθύμητα αγγίγματα. Το δημοσίευμα περιέγραφε επίσης περιστατικό κατά τη διάρκεια προετοιμασιών για την επίδειξη του 2018, κατά το οποίο, σύμφωνα με μαρτυρίες, άγγιξε μοντέλο.
Οι New York Times ανέφεραν ακόμη ότι η Andi Muise, μοντέλο που είχε συμμετάσχει σε επιδείξεις της Victoria’s Secret, υποστήριξε πως αποκλείστηκε από επόμενη επίδειξη αφού απέρριψε τις ερωτικές προσεγγίσεις του Razek. Η εφημερίδα παρουσίασε και άλλες μαρτυρίες γυναικών που περιέγραφαν ακατάλληλα σχόλια ή συμπεριφορές στον χώρο εργασίας.
Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν αποτελούν από μόνοι τους δικαστική διαπίστωση για κάθε αναφερόμενο περιστατικό. Έχουν, ωστόσο, ιδιαίτερη δημοσιογραφική σημασία λόγω του εύρους της έρευνας και των πολλών πηγών στις οποίες στηρίχθηκε.
Ο ίδιος ο Razek αρνήθηκε τις κατηγορίες, χαρακτηρίζοντάς τες ψευδείς, παραποιημένες ή αποκομμένες από το πλαίσιο τους. Είπε επίσης ότι ήταν περήφανος για τις επαγγελματικές σχέσεις που είχε αναπτύξει με μοντέλα και συνεργάτες. Το γεγονός ότι οι καταγγελίες αφορούσαν ένα τόσο ισχυρό στέλεχος ανέδειξε ένα κρίσιμο ερώτημα:
Tι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος που επηρεάζει καθοριστικά την επαγγελματική πορεία των μοντέλων κατηγορείται για συμπεριφορά που υπερβαίνει τα όρια της επαγγελματικής σχέσης;
Σύμφωνα με τις μαρτυρίες που δημοσίευσαν οι New York Times, η εξουσία του Razek ήταν τέτοια ώστε αρκετοί εργαζόμενοι θεωρούσαν πως ήταν σχεδόν απρόσβλητος από τις συνέπειες. Η εφημερίδα ανέφερε, επίσης, ότι είχαν υπάρξει παράπονα προς το τμήμα ανθρώπινου δυναμικού.
Ο Razek αποχώρησε από την εταιρεία το 2019 όμως οι αποκαλύψεις του 2020, έδωσαν νέα διάσταση στη συζήτηση γύρω από την κουλτούρα εξουσίας που είχε διαμορφωθεί στο εσωτερικό της Victoria’s Secret.
Η Andi Muise και η σκοτεινή πλευρά της επαγγελματικής εξάρτησης
Η περίπτωση της Andi Muise έχει ιδιαίτερη σημασία, επειδή αναδεικνύει μια πτυχή της βιομηχανίας της μόδας που συχνά χάνεται πίσω από τις εντυπωσιακές φωτογραφίες, δηλαδή την ανισορροπία δύναμης ανάμεσα στα μοντέλα και στους ανθρώπους που ελέγχουν τις επαγγελματικές ευκαιρίες τους.
Σύμφωνα με το ρεπορτάζ των New York Times, η Muise περιέγραψε μια συνάντηση με τον Razek το 2007, όταν εκείνη ήταν μόλις 19 ετών. Όπως υποστήριξε, μετά την απόρριψη των προσεγγίσεών του, δεν επιλέχθηκε για την επίδειξη του 2008.
Η μαρτυρία της εντάχθηκε σε ένα ευρύτερο σύνολο καταγγελιών από γυναίκες που υποστήριξαν ότι η πρόσβαση σε επαγγελματικές ευκαιρίες μπορούσε να επηρεάζεται από προσωπικές σχέσεις και ανεπιθύμητες προσεγγίσεις. Δεν πρόκειται απλώς για ένα ζήτημα συμπεριφοράς.
Σε έναν χώρο όπου η επιλογή για μια επίδειξη μπορεί να ενισχύσει την καριέρα ενός μοντέλου και όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται συχνά από περιορισμένο αριθμό ισχυρών προσώπων, η δυνατότητα να αρνηθεί κάποια μια προσωπική προσέγγιση χωρίς να φοβάται επαγγελματικές συνέπειες αποτελεί ουσιαστικό ζήτημα προστασίας των εργαζομένων.
Η σημασία της υπόθεσης δεν βρίσκεται στο να θεωρηθούν όλοι οι Angels θύματα ή όλοι οι υπεύθυνοι ένοχοι. Βρίσκεται στην ανάγκη να εξεταστεί με ποιον τρόπο λειτουργούσαν οι μηχανισμοί εξουσίας και λογοδοσίας σε μια εταιρεία που είχε οικοδομήσει μεγάλο μέρος της επιτυχίας της πάνω στην εικόνα και την εργασία γυναικών.
Η υπόθεση της Muise παραμένει μία από τις χαρακτηριστικές μαρτυρίες που δημοσιοποιήθηκαν στο πλαίσιο της έρευνας των New York Times, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι κάθε επιμέρους ισχυρισμός έχει κριθεί δικαστικά.
Jeffrey Epstein: Η σύνδεση που μετέτρεψε μια εταιρική κρίση σε διεθνές σκάνδαλο
Αν οι καταγγελίες για την κουλτούρα στο εσωτερικό της Victoria’s Secret έπληξαν τη φήμη της εταιρείας, η υπόθεση Jeffrey Epstein έκανε την κρίση ακόμη πιο σοβαρή.
Ο Epstein, ο οποίος είχε καταδικαστεί για σεξουαλικό αδίκημα και αργότερα κατηγορήθηκε ομοσπονδιακά για σεξουαλική διακίνηση ανηλίκων, διατηρούσε επί χρόνια στενή σχέση με τον Leslie Wexner, τον επιχειρηματία που είχε μετατρέψει τη Victoria’s Secret σε έναν από τους μεγαλύτερους κολοσσούς της αγοράς εσωρούχων. Ο Wexner είχε αναθέσει στον Epstein εξαιρετικά ευρεία εξουσία στη διαχείριση των οικονομικών του.
Η σχέση τους έδωσε στον χρηματιστή πρόσβαση σε πλούτο, περιουσιακά στοιχεία και κοινωνικούς κύκλους που συνέβαλαν στην ενίσχυση της δημόσιας εικόνας του. Το ζήτημα απέκτησε ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα όταν ήρθαν στο φως μαρτυρίες γυναικών που υποστήριξαν ότι ο Epstein χρησιμοποιούσε το όνομα της Victoria’s Secret για να προσεγγίζει επίδοξα μοντέλα.
Σύμφωνα με δημοσιεύματα των New York Times και της Washington Post, ο Epstein παρουσιαζόταν σε ορισμένες περιπτώσεις ως άνθρωπος που μπορούσε να βοηθήσει γυναίκες να εξασφαλίσουν επαγγελματικές ευκαιρίες στη μόδα.
Μια τέτοια παρουσίαση μπορούσε να είναι ιδιαίτερα πειστική για νεαρές γυναίκες που επιδίωκαν να εισέλθουν σε έναν εξαιρετικά ανταγωνιστικό χώρο.
Η Maria Farmer, καλλιτέχνις και μία από τις γυναίκες που κατήγγειλαν σεξουαλική κακοποίηση από τον Epstein, περιέγραψε στη Washington Post την εμπειρία της σε ακίνητο στο Οχάιο που συνδεόταν με τον Wexner.
Η ίδια και η αδελφή της, Annie Farmer, έχουν μιλήσει δημόσια για την κακοποίηση που, σύμφωνα με τις μαρτυρίες τους, υπέστησαν από τον Epstein και πρόσωπα του περιβάλλοντός του. Οι μαρτυρίες αυτές αφορούν πρωτίστως τον Epstein και το δίκτυο γύρω του. Δεν αποδεικνύουν ότι τα μοντέλα της Victoria’s Secret ή οι Angels γνώριζαν τις πράξεις του ή συμμετείχαν σε αυτές.
Το ερώτημα αφορά το πώς ένας άνθρωπος που φέρεται να χρησιμοποιούσε το όνομα ενός μεγάλου brand για να προσεγγίζει γυναίκες μπόρεσε να διατηρεί τόσο στενές σχέσεις με την επιχειρηματική του ηγεσία.
Ο Wexner έχει δηλώσει ότι διέκοψε τη σχέση του με τον Epstein το 2007 ή το 2008 και ότι αργότερα αισθάνθηκε εξαπατημένος. Έχει αρνηθεί ότι γνώριζε την έκταση των σεξουαλικών εγκλημάτων του Epstein. Το 2019, μετά τη νέα σύλληψη του χρηματιστή, η σχέση τους βρέθηκε στο επίκεντρο έντονης δημοσιογραφικής και δημόσιας κριτικής.
Το 2020, ο Wexner ανακοίνωσε ότι θα αποχωρούσε από τη θέση του διευθύνοντος συμβούλου και προέδρου της L Brands, σε μια περίοδο κατά την οποία η εταιρεία αντιμετώπιζε τόσο σοβαρά προβλήματα φήμης όσο και επιχειρηματικές πιέσεις.
Η παγίδα της τελειότητας
Η Victoria’s Secret δεν κατηγορήθηκε μόνο για τη συμπεριφορά ορισμένων στελεχών της αλλά βρέθηκε στο επίκεντρο μιας ευρύτερης συζήτησης για τα πρότυπα ομορφιάς που προωθούσε. Για πολλά χρόνια, οι Angels παρουσιάζονταν ως η απόλυτη εκδοχή της γυναικείας ελκυστικότητας.
Τα μοντέλα επιλέγονταν βάσει συγκεκριμένων αισθητικών κριτηρίων, ενώ η τηλεοπτική παραγωγή ενίσχυε την εντύπωση ότι η ομορφιά αποτελούσε έναν σχεδόν μετρήσιμο, ομοιόμορφο στόχο. Η εικόνα αυτή είχε τεράστια εμπορική δύναμη.
Ωστόσο, η κριτική που αναπτύχθηκε με την άνοδο των κινημάτων body positivity και της μεγαλύτερης εκπροσώπησης διαφορετικών σωματότυπων ανέδειξε το χάσμα ανάμεσα στις γυναίκες που εμφανίζονταν στις πασαρέλες και στο πραγματικό εύρος των γυναικείων σωμάτων.
Η συζήτηση δεν περιοριζόταν στο αν ένα μοντέλο ήταν αδύνατο ή αν φορούσε εντυπωσιακά εσώρουχα. Αφορούσε την επαναλαμβανόμενη προβολή ενός στενού προτύπου, την απουσία διαφορετικών αναλογιών και το μήνυμα που μπορούσε να εκπέμπει η διαφημιστική εικόνα προς το κοινό.
Η σειρά ντοκιμαντέρ Victoria’s Secret: Angels and Demons, που παρουσιάστηκε το 2022, επανεξέτασε την άνοδο της εταιρείας, τις εμπορικές στρατηγικές της και την κουλτούρα εξουσίας που αναπτύχθηκε γύρω από αυτήν. Στην κάλυψη του ντοκιμαντέρ από τον The Guardian, ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην αντίφαση ανάμεσα στη ρητορική περί γυναικείας σεξουαλικής απελευθέρωσης και στην πραγματικότητα ενός brand που βασιζόταν σε εξαιρετικά συγκεκριμένες εικόνες του γυναικείου σώματος.
Το πρόβλημα, επομένως, δεν ήταν η επιλογή γυναικών που ήθελαν να εργαστούν ως μοντέλα εσωρούχων, ήταν η πεποίθηση ότι ένας περιορισμένος τύπος εμφάνισης μπορούσε να εκπροσωπεί σχεδόν αποκλειστικά τη θηλυκότητα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε γυναίκα που συμμετείχε στις επιδείξεις είχε την ίδια εμπειρία ή ότι όλες αντιμετώπιζαν την εργασία τους με τον ίδιο τρόπο. Πολλά μοντέλα αξιοποίησαν την προβολή που τους προσέφερε το brand για να αναπτύξουν επιτυχημένες καριέρες.
Η κριτική στρεφόταν κυρίως προς το σύστημα επιλογής, την εταιρική κουλτούρα και το στενό αισθητικό πρότυπο που κυριάρχησε για χρόνια.
Erin Heatherton: Η Angel που μίλησε για την πίεση να χάσει βάρος
Για το κοινό, οι Angels της Victoria’s Secret αντιπροσώπευαν την απόλυτη εκδοχή της γυναικείας ομορφιάς. Για την Erin Heatherton, όμως, η πραγματικότητα πίσω από αυτή την εικόνα αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολη.
Το πρώην μοντέλο μίλησε ανοιχτά το 2016 για την πίεση που, όπως περιέγραψε, αισθανόταν να χάσει βάρος προκειμένου να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της Victoria’s Secret.
Σύμφωνα με τις δηλώσεις της, πριν από τις δύο τελευταίες επιδείξεις στις οποίες συμμετείχε, δέχθηκε παροτρύνσεις να αδυνατίσει, παρά το γεγονός ότι ήδη γυμναζόταν εντατικά και προσπαθούσε να διατηρήσει τη σιλουέτα της.
Η Heatherton αποκάλυψε ότι η προσπάθεια αυτή επηρέασε σημαντικά την ψυχολογία της. Έφτασε, όπως ανέφερε, σε ένα σημείο όπου η σχέση της με το φαγητό και το σώμα της είχε γίνει πηγή έντονου άγχους. Παρά την προσπάθειά της να ανταποκριθεί στις προσδοκίες, ένιωθε ότι δεν μπορούσε να πετύχει την εικόνα που θεωρούσε ότι απαιτούσε η δουλειά της.
Η μαρτυρία της επανέφερε στο προσκήνιο ένα από τα πιο ευαίσθητα ζητήματα της βιομηχανίας της μόδας, όπως είναι η πίεση που μπορεί να ασκείται στα μοντέλα για να διατηρούν συγκεκριμένες αναλογίες, ακόμη και όταν αυτό επηρεάζει την ευεξία τους.
Η περίπτωση της Heatherton δεν αποδεικνύει ότι όλες οι Angels αντιμετώπισαν τις ίδιες συνθήκες. Αναδεικνύει, όμως, το τίμημα που μπορεί να συνοδεύει την προσπάθεια διατήρησης ενός εξαιρετικά περιοριστικού προτύπου ομορφιάς. Για χρόνια, το κοινό έβλεπε τα φτερά και τα λαμπερά κοστούμια.
Οι αποκαλύψεις της Heatherton υπενθύμισαν ότι πίσω από μια εικόνα που μοιάζει αβίαστη μπορεί να κρύβονται έντονη ψυχολογική πίεση και προσωπικές δυσκολίες. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν ήταν μόνο ποια γυναίκα θα κατάφερνε να γίνει Angel, αλλά και ποιο τίμημα μπορούσε να έχει η προσπάθεια να παραμείνει μία από αυτές.
Victoria’s Secret Fashion Show 2024: Η επιστροφή που ήρθε να αποδείξει ότι τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο
Έπειτα από έξι χρόνια απουσίας, η Victoria’s Secret επέστρεψε με το πολυσυζητημένο Fashion Show τον Οκτώβριο του 2024. Η επιστροφή δεν ήταν απλώς μια νοσταλγική αναβίωση ενός διάσημου θεάματος. Ήταν μια προσπάθεια να αποκατασταθεί η σχέση του brand με ένα κοινό που είχε αρχίσει να αμφισβητεί τόσο την αισθητική του όσο και τις αξίες που εκπροσωπούσε.
Η επίδειξη του 2024 επανέφερε τα χαρακτηριστικά φτερά, τα εντυπωσιακά εσώρουχα και τη θεατρική ατμόσφαιρα που είχαν κάνει τη διοργάνωση παγκόσμιο φαινόμενο. Αυτή τη φορά, όμως, η εταιρεία επιχείρησε να παρουσιάσει μια πιο συμπεριληπτική εικόνα, εντάσσοντας στην πασαρέλα γυναίκες διαφορετικών ηλικιών, σωματότυπων και επαγγελματικών διαδρομών.
Η επιστροφή είχε και έντονο συμβολισμό, καθώς συμμετείχαν μοντέλα που είχαν συνδεθεί με την προηγούμενη εποχή της Victoria’s Secret. Η Tyra Banks επέστρεψε στην πασαρέλα, ενώ η παρουσία γνωστών ονομάτων, όπως η Adriana Lima και η Gigi Hadid, συνέδεσε τη νέα διοργάνωση με την κληρονομιά του brand.
Η επιλογή αυτή έθεσε ένα ενδιαφέρον ερώτημα: μπορούσε η Victoria’s Secret να επαναφέρει τη μαγεία των παλιών επιδείξεων χωρίς να επιστρέψει στις αντιλήψεις που είχαν οδηγήσει στην κρίση της; Οι αντιδράσεις ήταν ανάμεικτες. Για ορισμένους, η επιστροφή αποτέλεσε μια επιτυχημένη αναβίωση ενός εμβληματικού θεάματος. Για άλλους, η αλλαγή στην εικόνα δεν αρκούσε για να αποδείξει ότι είχε αλλάξει ουσιαστικά η εταιρική κουλτούρα.
Η πρόκληση για τη Victoria’s Secret ήταν πλέον διαφορετική από εκείνη των προηγούμενων δεκαετιών. Δεν αρκούσε να συγκεντρώσει διάσημα μοντέλα και να δημιουργήσει μια εντυπωσιακή παραγωγή. Έπρεπε να αποδείξει ότι μπορούσε να παραμείνει εμπορικά ισχυρή σε μια εποχή όπου οι καταναλωτές απαιτούν μεγαλύτερη εκπροσώπηση και περισσότερη συνέπεια ανάμεσα στις δημόσιες δηλώσεις ενός brand και στις πρακτικές του.
Η επιστροφή του 2024 δεν έσβησε τις προηγούμενες αντιπαραθέσεις, αντίθετα, τις έκανε μέρος της ίδιας της ιστορίας του show. Κάθε νέο φτερό, κάθε διαφορετικό σώμα στην πασαρέλα και κάθε γνώριμο πρόσωπο υπενθύμιζαν ότι η Victoria’s Secret προσπαθούσε να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητά της.
Πώς η Rihanna αμφισβήτησε την κυριαρχία των Angels
Η εικόνα των Angels με τα εντυπωσιακά φτερά και τα καλλίγραμμα σώματα είχε διαμορφώσει μια ολόκληρη αισθητική, την οποία ακολουθούσαν διαφημιστικές καμπάνιες και άλλες εταιρείες του χώρου.
Η άνοδος της Savage X Fenty, του brand εσωρούχων που συνδέεται με τη Rihanna, αμφισβήτησε αυτό το μοντέλο,διότιέσα από τις επιδείξεις και τις καμπάνιες της, η Savage X Fenty παρουσίασε γυναίκες με διαφορετικούς σωματότυπους, αποχρώσεις δέρματος και ταυτότητες.
Η προσέγγιση δεν στηριζόταν αποκλειστικά στην εικόνα ενός συγκεκριμένου τύπου μοντέλου, αλλά στην ιδέα ότι η αισθησιακή μόδα μπορούσε να απευθύνεται σε ένα ευρύτερο κοινό. Η διαφορά έγινε ιδιαίτερα εμφανής στις παραγωγές της Savage X Fenty, οι οποίες συνδύαζαν τη μόδα με τη μουσική, τον χορό και τη σκηνική αφήγηση.
Η Rihanna παρουσίασε ένα διαφορετικό είδος θεάματος, στο οποίο η ποικιλομορφία αποτελούσε κεντρικό στοιχείο και όχι απλώς μια συμπληρωματική επιλογή.
Η επιτυχία αυτής της προσέγγισης συνέπεσε με μια περίοδο κατά την οποία η Victoria’s Secret δεχόταν έντονη κριτική για τον αποκλεισμό διαφορετικών σωμάτων και ταυτοτήτων από την παραδοσιακή της εικόνα.
Η σύγκριση ανάμεσα στα δύο brands έγινε έτσι αναπόφευκτη, ωστόσο, η αντιπαράθεση δεν πρέπει να περιορίζεται σε μια απλή ιστορία νικητή και ηττημένου. Η Savage X Fenty αξιοποίησε μια μεταβαλλόμενη κοινωνική πραγματικότητα και δημιούργησε μια διακριτή ταυτότητα, ενώ η Victoria’s Secret προσπάθησε να προσαρμοστεί εκ των υστέρων στις νέες προσδοκίες του κοινού.
Η εξέλιξη αυτή έδειξε ότι η διαφορετικότητα είχε αποκτήσει όχι μόνο κοινωνική, αλλά και εμπορική σημασία. Οι καταναλωτές ήθελαν να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στις εικόνες που έβλεπαν και να αισθάνονται ότι ένα brand δεν απευθύνεται αποκλειστικά σε μια μικρή, προκαθορισμένη κατηγορία γυναικών.
Τελικά, η πρόκληση για τη Victoria’s Secret δεν ήταν απλώς να ανταγωνιστεί τη Rihanna αλλά ήταν να επανεξετάσει ένα μοντέλο που για χρόνια είχε αποφέρει τεράστια εμπορική επιτυχία, αλλά πλέον δεν ανταποκρινόταν με τον ίδιο τρόπο στις κοινωνικές και πολιτισμικές αλλαγές.
Η μάχη ανάμεσα στα δύο brands ανέδειξε μια νέα πραγματικότητα στη βιομηχανία της μόδας: η γυναικεία ομορφιά δεν μπορούσε πλέον να παρουσιάζεται μέσα από μία και μοναδική εικόνα.
