Κάποτε, το να γνωρίζεις κάποιον σήμαινε πως υπήρχε η προσδοκία ότι αυτή η γνωριμία θα οδηγούσε κάπου. Σήμερα, οι σχέσεις μοιάζουν συχνά να κινούνται σε μια ενδιάμεση κατάσταση, όπου δύο άνθρωποι μοιράζονται στιγμές, συναισθήματα και οικειότητα, χωρίς να είναι βέβαιοι αν θέλουν ή μπορούν να γίνουν ζευγάρι. Έτσι γεννήθηκε ένας όρος που περιγράφει όλο και πιο συχνά τη σύγχρονη ερωτική πραγματικότητα: το situationship.
Δεν είναι ακριβώς σχέση, αλλά ούτε και κάτι εντελώς περιστασιακό. Είναι εκείνο το πρόσωπο στο οποίο θέλεις να στείλεις όταν συμβαίνει κάτι όμορφο, εκείνο που αναζητάς όταν θέλεις παρέα, εκείνο με το οποίο υπάρχει χημεία και μια οικειότητα που δύσκολα περιγράφεται. Κι όμως, όταν φτάνει η στιγμή να δοθεί ένας ορισμός σε αυτό που συμβαίνει, η συζήτηση αναβάλλεται ή η απάντηση παραμένει ασαφής.
Η οικειότητα χωρίς τη δέσμευση
Το situationship δεν είναι απαραίτητα μια συνειδητή προσπάθεια να πληγωθεί κάποιος. Μερικές φορές, δύο άνθρωποι βρίσκονται στην ίδια φάση και απολαμβάνουν μια σχέση χωρίς συγκεκριμένες προσδοκίες. Άλλες φορές, όμως, ο ένας επιθυμεί κάτι πιο ουσιαστικό, ενώ ο άλλος προτιμά να διατηρεί την κατάσταση όπως είναι.
Εκεί αρχίζει η δυσκολία. Όταν η καθημερινή επικοινωνία, η σωματική οικειότητα και οι κοινές στιγμές δημιουργούν την αίσθηση μιας σχέσης, είναι φυσικό να γεννιούνται προσδοκίες. Το πρόβλημα δεν είναι πάντα η απουσία ενός τίτλου, αλλά η διαφορά ανάμεσα σε όσα θέλουν οι δύο άνθρωποι και σε όσα είναι διατεθειμένοι να παραδεχτούν.
Γιατί μας είναι τόσο δύσκολο να ρωτήσουμε «τι είμαστε;»
Μια ξεκάθαρη ερώτηση μπορεί να μοιάζει πιο τρομακτική από την ίδια την αβεβαιότητα. Κι αν η απάντηση δεν είναι αυτή που ελπίζουμε; Κι αν η συζήτηση αλλάξει τη δυναμική μεταξύ μας; Κι αν χάσουμε ακόμη κι αυτό που έχουμε;
Έτσι, πολλές φορές επιλέγουμε να παραμένουμε σε μια κατάσταση που δεν μας καλύπτει απόλυτα, επειδή φοβόμαστε πως η αλήθεια θα μας στερήσει την πιθανότητα να εξελιχθεί σε κάτι περισσότερο. Συνεχίζουμε να ερμηνεύουμε μηνύματα, να αναλύουμε τη συμπεριφορά του άλλου και να αναζητούμε σημάδια ενδιαφέροντος, αντί να μιλήσουμε ανοιχτά για τις ανάγκες μας.
Η κουλτούρα του «βλέπουμε»
Στη σύγχρονη dating culture, η φράση «ας το αφήσουμε να κυλήσει» μπορεί να σημαίνει πολλά διαφορετικά πράγματα. Μπορεί να εκφράζει μια ειλικρινή επιθυμία να γνωριστούν δύο άνθρωποι χωρίς πίεση. Μπορεί, όμως, να λειτουργεί και ως τρόπος αποφυγής μιας συζήτησης για τη δέσμευση.
Οι εφαρμογές γνωριμιών, τα social media και η συνεχής δυνατότητα νέων γνωριμιών έχουν αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε τον έρωτα. Η αίσθηση ότι υπάρχουν πάντα άλλες επιλογές μπορεί να κάνει ορισμένους ανθρώπους πιο διστακτικούς απέναντι σε μια απόφαση. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι όλοι αντιμετωπίζουν τις σχέσεις με τον ίδιο τρόπο ούτε ότι η τεχνολογία ευθύνεται για κάθε συναισθηματική δυσκολία.
Ίσως, όμως, ζούμε σε μια εποχή όπου είναι πιο εύκολο να διατηρούμε μια σύνδεση παρά να αποφασίζουμε τι θέση θέλουμε να έχει στη ζωή μας.
Πότε η ελευθερία γίνεται αναμονή;
Δεν χρειάζεται κάθε γνωριμία να καταλήγει σε μια επίσημη σχέση. Ούτε είναι απαραίτητο δύο άνθρωποι να θέλουν τα ίδια πράγματα από την πρώτη στιγμή. Η ελευθερία να γνωρίζουμε κάποιον χωρίς αυστηρές προσδοκίες μπορεί να είναι απολύτως θετική, αρκεί να υπάρχει ειλικρίνεια.
Η δυσκολία ξεκινά όταν η αβεβαιότητα γίνεται μόνιμη και ένας από τους δύο περιμένει διαρκώς την αλλαγή. Όταν οι ανάγκες του μένουν ανείπωτες από φόβο μήπως απομακρυνθεί ο άλλος. Όταν προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του ότι δεν θέλει περισσότερα, ενώ στην πραγματικότητα ελπίζει πως κάποια στιγμή τα πράγματα θα αλλάξουν.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, αξίζει να αναρωτηθούμε όχι μόνο τι αισθάνεται ο άλλος, αλλά και πώς αισθανόμαστε εμείς μέσα σε αυτή τη σύνδεση. Μας προσφέρει χαρά και ασφάλεια ή μας κρατά σε μια διαρκή κατάσταση αναμονής; Μπορούμε να εκφράσουμε αυτό που θέλουμε χωρίς να φοβόμαστε ότι θα θεωρηθούμε απαιτητικοί;
