Η ευρωπαϊκή πρεμιέρα της πολυαναμενόμενης «Οδύσσειας» του Κρίστοφερ Νόλαν στο Λονδίνο συγκέντρωσε τα βλέμματα της διεθνούς κινηματογραφικής και fashion κοινότητας. Ωστόσο, το μεγαλύτερο θέμα συζήτησης της βραδιάς δεν ήταν η ταινία ούτε οι ερμηνείες του καστ, αλλά η εμφάνιση της Ζεντάγια, η οποία υποδύεται τη θεά Αθηνά.
Η ηθοποιός επέλεξε ένα κατά παραγγελία λευκό φόρεμα του οίκου Jacquemus, με αρχαιοελληνικές αναφορές και λιτή αισθητική που παρέπεμπε σε σύγχρονη εκδοχή αρχαίας θεότητας.
Το styling ολοκληρώθηκε με ένα ζευγάρι χρυσών σκουλαρικιών, τα οποία, όπως αποκαλύφθηκε αργότερα, δεν ήταν σύγχρονες δημιουργίες εμπνευσμένες από την αρχαιότητα, αλλά αυθεντικά αρχαία αντικείμενα ηλικίας περίπου 3.000 ετών, προσαρμοσμένα ώστε να φοριούνται ως κοσμήματα.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που δημοσιεύθηκαν σε διεθνή μέσα, οι χρυσοί δίσκοι προέρχονται από το αρχαίο Ιράν και ανήκουν στην πρώτη χιλιετία π.Χ. Τα αντικείμενα εντοπίστηκαν από τον λονδρέζικο οίκο αντικών Barron London και στη συνέχεια τοποθετήθηκαν σε νέα βάση από χρυσό 18 καρατίων και διαμάντια από τον κοσμηματοπώλη Γκλεν Σπάιρο.
Ο οίκος υποστήριξε ότι η μετατροπή έγινε με τρόπο που δεν αλλοίωσε τα αρχαία ευρήματα.
Παρά τις διαβεβαιώσεις αυτές, η επιλογή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Αρχαιολόγοι και ειδικοί στην προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς υποστήριξαν ότι τα αντικείμενα συνδέονται με τον λεγόμενο «Θησαυρό του Ziwiye», ένα σύνολο ευρημάτων που φέρεται να διασκορπίστηκε στην αγορά έργων τέχνης έπειτα από εκτεταμένες λαθρανασκαφές στα μέσα του 20ού αιώνα.
Αν και η προέλευση επιμέρους αντικειμένων εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο επιστημονικής συζήτησης, αρκετοί ειδικοί θεωρούν ότι η χρήση τους ως αξεσουάρ υψηλής μόδας εγείρει σοβαρά ηθικά ζητήματα.
Η συζήτηση εξαπλώθηκε γρήγορα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, όπου πολλοί χρήστες χαρακτήρισαν προβληματική τη μετατροπή αρχαιολογικών ευρημάτων σε κοσμήματα για εμφανίσεις στο κόκκινο χαλί. Άλλοι έθεσαν ευρύτερα ερωτήματα σχετικά με τη διαφάνεια στην αγορά αρχαιοτήτων, την ευθύνη των οίκων τέχνης και των stylists, αλλά και τα όρια ανάμεσα στη συλλεκτική αξία και την πολιτιστική κληρονομιά.
