Η Νίκαια έζησε μια νύχτα διαφορετική από κάθε άλλη. Από το απόγευμα της Κυριακής έως τις πρώτες πρωινές ώρες της Δευτέρας, χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν έξω από τον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας για να αποτίσουν φόρο τιμής στον Γιώργο Μαζωνάκη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Γιώργος Μαζωνάκης: Συντετριμμένοι οι γονείς του στην κηδεία – Το τελευταίο «αντίο» στη Νίκαια
Γιώργος Μαζωνάκης: Συντετριμμένη η Βάσω Μαζωνάκη – Στο πλευρό της οικογένειας πλήθος κόσμου
Δεν ήταν ένας σιωπηλός αποχαιρετισμός.
Η μουσική του έγινε η κοινή γλώσσα όσων βρέθηκαν εκεί. Οι μεγάλες επιτυχίες του ακούγονταν ξανά και ξανά, ενώ οι συγκεντρωμένοι τραγουδούσαν μαζί τους στίχους που είχαν συνδεθεί με διαφορετικές στιγμές της ζωής τους.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Κηδεία Γιώργου Μαζωνάκη: Γέμισε με στεφάνια η εκκλήσια – Οι πρώτες εικόνες
Γιώργος Μαζωνάκης: Τι δήλωσαν καλλιτέχνες και κόσμος στη Νίκαια λίγο πριν την κηδεία
Η ατμόσφαιρα εναλλασσόταν ανάμεσα στη συγκίνηση, το χειροκρότημα και τις αυθόρμητες εκδηλώσεις αγάπης. Φωνές ακούγονταν μέσα στη νύχτα, ενώ αρκετοί δεν κατάφεραν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους.
Για έναν καλλιτέχνη που έζησε για δεκαετίες πάνω στη σκηνή, ίσως ο πιο φυσικός τρόπος για να τον αποχαιρετήσει το κοινό του ήταν μέσα από τα τραγούδια του.
Έτσι, η Νίκαια μετατράπηκε για ώρες σε έναν μεγάλο, αυτοσχέδιο χώρο μουσικής μνήμης.
Άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών τραγουδούσαν μαζί, ενώ ανάμεσα στο πλήθος δεν έλειψαν τα χειροκροτήματα και οι φωνές που ζητούσαν να μείνει για πάντα ζωντανή η μνήμη του.
Ιδιαίτερη θέση στη νύχτα είχαν και τα ζεϊμπέκικα. Κάποιοι από τους συγκεντρωμένους άφησαν για λίγο την αμηχανία και τη θλίψη στην άκρη και σηκώθηκαν να χορέψουν, επιλέγοντας έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς ελληνικούς τρόπους έκφρασης του συναισθήματος.
Ανάμεσα στα τραγούδια που ακούστηκαν, ξεχώρισε το «Φεύγω για μένα», ένα κομμάτι που απέκτησε ιδιαίτερο συμβολισμό μέσα στη συγκεκριμένη συγκυρία.
Οι στίχοι του ακούστηκαν από το πλήθος και η φωνή του Γιώργου Μαζωνάκη επέστρεψε μέσα από τα ηχεία, δημιουργώντας μια παράδοξη συνθήκη: ο καλλιτέχνης έλειπε από τη σκηνή, όμως η παρουσία του παρέμενε παντού.
Στη Νίκαια, τη γειτονιά όπου μεγάλωσε, τα τραγούδια του δεν ακούστηκαν ως μια απλή μουσική υπόκρουση μιας αγρυπνίας. Έγιναν ο τρόπος με τον οποίο χιλιάδες άνθρωποι θέλησαν να του μιλήσουν για μία τελευταία φορά.
