Στη δύσκολη προσωπική του διαδρομή απέναντι στον εθισμό αναφέρθηκε ο Βασίλης Ζούλιας, με αφορμή τον θάνατο του 27χρονου γιου της Σίντι Κρόφορντ.
Ο γνωστός Έλληνας σχεδιαστής μόδας, έχοντας μιλήσει και στο παρελθόν ανοιχτά για τη δική του απεξάρτηση, θέλησε να μοιραστεί δημόσια τις σκέψεις και τα βιώματά του γύρω από την εξάρτηση.
Με αφορμή την είδηση του θανάτου του Πρίσλεϊ Γκέρμπερ, ο οποίος έφυγε από τη ζωή μέσα σε κλινική απεξάρτησης, ο σχεδιαστής, έκανε τη Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου μια συγκλονιστική ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο Facebook.
«Έφυγε δυστυχώς και ο γιος της Σίντι Κρόφορντ από αυτήν την σύγχρονη ασθένεια του εθισμού. Η ειδοποιός διαφορά έγκειται στο ότι στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού μιλάνε ανοιχτά για τέτοια θέματα κάτι που έκανε αυτό το δυστυχισμένο παιδί εδώ και καιρό. Εδώ στόματα ερμητικά κλειστά. Το μήνυμα; Ότι όσο πλούσιος, όμορφος, διάσημος και σε αυτή την περίπτωση νέος να είσαι η αρρώστια έχει τα ίδια αποτελέσματα για όλους. Μην ακούσω τώρα μα τα είχε όλα, γιατί κτλ. Τα έχω πει πολλές φορές θα τα πω άλλη μια».
Στη συνέχεια, ο Βασίλης Ζούλιας μίλησε πιο προσωπικά για όσα έζησε ο ίδιος κατά την περίοδο που βρισκόταν αντιμέτωπος με την εξάρτηση. Περιέγραψε τη δύσκολη καθημερινότητα ενός ανθρώπου που παλεύει με τον εθισμό, αναδεικνύοντας το αίσθημα απομόνωσης και τον ψυχικό πόνο που, όπως ανέφερε, συνοδεύουν αυτή την κατάσταση.
«Ο εθισμένος ζει σε ένα απόλυτα μαρτυρικό σκοτάδι που δυστυχώς δεν εξηγείται εύκολα. Ο πόνος είναι συνεχής. Η απόλυτη μοναξιά επίσης. Ο πόνος φεύγει με τη χρήση. Για να γίνει ακόμη πιο αφόρητος μέσα στη χρήση. Στο τέλος όπως στη δική μου περίπτωση δεν αντέχεις ούτε να πίνεις, ούτε να μην πίνεις. Και απλά θέλεις να τελειώνεις με όποιο τρόπο. Εγώ πήδηξα στο κενό ας πούμε. Έζησα».
Μιλώντας για τον τρόπο με τον οποίο κατάφερε να αντιμετωπίσει τον εθισμό, ο Βασίλης Ζούλιας υπογράμμισε τη σημασία της αναζήτησης στήριξης από ανθρώπους που έχουν προσωπική εμπειρία από την εξάρτηση και την ανάρρωση.
«Η λύση; Ζήτησα βοήθεια από ειδικούς που είναι αποκλειστικά άνθρωποι που έχουν περάσει το ίδιο. Κανένας άλλος δεν μπορεί να καταλάβει και να βοηθήσει. Κανένας και ακούστε το αυτό. Οι γονείς απευθυνθείτε σε οικογενειακές ομάδες. Οι χρήστες σε χρήστες που έχουν αναρρώσει. Αυτά τα ολίγα» κατέληξε ο Βασίλης Ζούλιας.
