Η Σάβια Ορφανίδου, Βουλεύτρια και Αντιπρόεδρος του ΔΗΣΥ, αφήνει για λίγο στην άκρη τον πολιτικό της ρόλο και μιλά για τη γυναίκα, τη μητέρα και τον άνθρωπο πίσω από τη δημόσια εικόνα αποκλειστικά στο HELLO!
Η ζωή της άλλαξε ριζικά με τη γέννηση της κόρης της, Δέσποινας, και σήμερα, καθώς εκείνη ξεκινά το δημοτικό, η ίδια μιλά ανοιχτά για τη μητρότητα, τις αγωνίες, τις ενοχές αλλά και τις όμορφες στιγμές που τη συνοδεύουν.
Από την απόφασή της να γίνει μητέρα με δότη σπέρματος και το κοινωνικό ταμπού που θέλησε να σπάσει, μέχρι τις νέες προκλήσεις που φέρνει το σχολείο, η Σάβια Ορφανίδου μιλά με ειλικρίνεια για μια προσωπική διαδρομή που έγινε και δημόσια υπόθεση. Παράλληλα, αναφέρεται στην προσωπική της ζωή, στον έρωτα, στις δυσκολίες της πολιτικής, αλλά και στους στόχους που συνεχίζει να έχει.
Η Σάβια για την κόρη της, Δέσποινα
Για τη Σάβια Ορφανίδου η μητρότητα είναι ξεκάθαρα το πιο σημαντικό κεφάλαιο της ζωής της. Η ίδια περιγράφει τη γέννηση της Δέσποινας ως ένα σημείο που άλλαξε τα πάντα: «Είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ η εποχή πριν τη Δέσποινα». Σήμερα, βλέποντας την κόρη της να μεγαλώνει και να περνά στην πρώτη δημοτικού, παραδέχεται πως ο χρόνος μοιάζει να περνά με αστραπιαία ταχύτητα.
Η καθημερινότητα, πλέον, έχει σχολείο, μαθήματα, αγγλικά, υποχρεώσεις και πολλές διαδρομές. Η ίδια δεν κρύβει ότι υπάρχουν ενοχές, όπως σε κάθε γονιό, αλλά επιμένει στη σημασία του ποιοτικού χρόνου. «Δεν νομίζω κανείς να μπορεί να με κατηγορήσει ότι έχασα μεγάλες στιγμές», λέει, αναγνωρίζοντας ότι μπορεί να χάνει μέρος της καθημερινότητας, αλλά προσπαθεί να είναι παρούσα στις σημαντικές στιγμές της κόρης της.
«Δεν θα περιορίσω αυτά που κάνω»
Η Σάβια δεν βλέπει τη μητρότητα ως λόγο για να περιορίσει τη δημόσια ή πολιτική της δράση. Έχει ανανεώσει την εντολή που της έδωσε ο κόσμος και δηλώνει αποφασισμένη να την τιμήσει. Παράλληλα, ως αντιπρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού, καλείται να διαχειριστεί ακόμη περισσότερες ευθύνες.
Ξέρει ότι η ισορροπία δεν είναι εύκολη. «Χρειάζεται πολύ οργάνωση, μεθοδικότητα, λίγο πείσμα και υπομονή», λέει με το χαρακτηριστικό της χιούμορ, παραδεχόμενη πως η υπομονή δεν είναι ακριβώς το δυνατό της σημείο.
Η γυναίκα πίσω από τη δυναμική εικόνα
Παρά τη δυναμική εικόνα που βγάζει προς τα έξω, η ίδια παραδέχεται ότι είναι ένας άνθρωπος που συγκινείται εύκολα και μπορεί να λυγίσει. «Δεν θα σπάσει, όμως. Θα λυγίσει λίγο», λέει χαρακτηριστικά.
Έχει μάθει πλέον να διαχειρίζεται την κριτική και τις επιθέσεις που δέχεται. Δεν ήταν πάντα έτσι. Όπως εξηγεί, στην αρχή την επηρέαζαν πολύ περισσότερο όσα άκουγε. Σήμερα, όμως, νιώθει απόλυτα συνειδητοποιημένη για το ποια είναι και για τον σκοπό που υπηρετεί. «Ας μην αρέσει σε κάποιον, δεν πειράζει», είναι ουσιαστικά η στάση που έχει υιοθετήσει.
Η απόφαση που έσπασε ένα κοινωνικό ταμπού
Η επιλογή της να γίνει μητέρα με δότη σπέρματος ήταν μια προσωπική απόφαση που εξελίχθηκε σε δημόσιο ζήτημα. Η ίδια ξεκαθαρίζει ότι δεν ήταν η πρώτη γυναίκα στην Κύπρο που έκανε αυτή την επιλογή, ήταν όμως το πρώτο πολιτικό και δημόσιο πρόσωπο που μίλησε ανοιχτά γι’ αυτήν.
Μάλιστα, η απόφασή της δεν χρειάστηκε χρόνια σκέψης. Έμαθε για τη δυνατότητα ένα Παρασκευόβραδο, μίλησε με τη γιατρό της το Σάββατο και μέχρι τη Δευτέρα είχε αποφασίσει: «Εγώ θέλω να γίνω μάνα, θα το κάνω, τελείωσε».
Σήμερα θεωρεί ότι αυτή η επιλογή είχε αξία επειδή βοήθησε να αλλάξει η συζήτηση γύρω από τη μητρότητα και τις διαφορετικές μορφές οικογένειας. «Να αλλάζεις τα πράγματα προς το καλύτερο. Να εμπνέεις κόσμο», λέει, περιγράφοντας ουσιαστικά και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται την πολιτική.
Η μεγάλη αγωνία: η Δέσποινα στο σχολείο
Η είσοδος της Δέσποινας στο δημοτικό έφερε μαζί της και μια διαφορετική αγωνία. Η Σάβια έχει ήδη μιλήσει στην κόρη της για πιθανές ερωτήσεις που μπορεί να δεχθεί από άλλα παιδιά σχετικά με την οικογένειά της.
Η ίδια πιστεύει ότι ένα παιδί που μεγαλώνει μέσα στην αγάπη δεν αισθάνεται ότι του λείπει κάτι. Η Δέσποινα, όπως λέει, γνωρίζει την αγάπη της οικογένειάς της και ξέρει ότι μπορεί να απευθυνθεί στη μητέρα της για οτιδήποτε την προβληματίσει.
Παρόλα αυτά, η πρώτη μέρα στο δημοτικό ήταν φορτισμένη και για τις δύο. «Έτρεμε η καρδιά μου», παραδέχεται η Σάβια, γνωρίζοντας πως όσο μεγαλώνει η κόρη της θα έρχονται καινούργιες ερωτήσεις και νέες προκλήσεις.
Και ο έρωτας;
Στην προσωπική της ζωή η Σάβια δεν φαίνεται να έχει κλείσει καμία πόρτα. Απλώς, όπως παραδέχεται, αυτή τη στιγμή η ζωή της είναι τόσο γεμάτη που ίσως δεν αφήνει και πολύ χώρο για κάτι καινούργιο.
«Ο έρωτας είναι το πιο σημαντικό συστατικό στη ζωή ενός ανθρώπου», λέει, αφήνοντας ουσιαστικά ανοιχτό το ενδεχόμενο μιας νέας σχέσης. Δεν τον αναζητά με αγωνία, αλλά ούτε και τον αποκλείει. Αν έρθει, θα βρει τη δική του «χαραμάδα» στη γεμάτη ζωή της.
«Θέλω να με θυμούνται γιατί δεν σταμάτησα ποτέ να επιμένω»
Στο τέλος, η Σάβια επιστρέφει εκεί όπου αισθάνεται ότι βρίσκεται η ουσία της πολιτικής: στην προσφορά. Δεν μιλά για αξιώματα και προσωπικές φιλοδοξίες, αλλά για την ανάγκη να αφήσει πίσω της κάτι ουσιαστικό.
Θέλει να τη θυμούνται ως μια γυναίκα που «δεν σταμάτησε ποτέ να επιμένει για κάτι που κάνει καλό στον κόσμο που υπηρετούμε καθημερινά». Και, πάνω απ’ όλα, θέλει να συνεχίσει να διευκολύνει τις γυναίκες στη μητρότητα και να περνά ένα μήνυμα που για την ίδια είναι απλό: «Άμα υπάρχει αγάπη, υπάρχει καλοσύνη, όλα καλά γίνονται».
