Υπάρχουν κάποιοι ηθοποιοί που το κοινό πιστεύει πως γνωρίζει καλά. Τους έχει αγαπήσει μέσα από έναν ρόλο, ένα χαμόγελο, μια εικόνα τόσο ισχυρή που επισκιάζει όλα τα υπόλοιπα.
Ο Πάτρικ Ντέμπσι ανήκει σε αυτή την κατηγορία.
Για χρόνια υπήρξε ο McDreamy – το απόλυτο σύμβολο του «καλού παιδιού» που όλοι συμπαθούσαν. Όμως, η αλήθεια είναι πως αυτό το αφήγημα δεν τον περιέγραφε ποτέ ολοκληρωτικά και σίγουρα δεν τον εξέφραζε.
Σε συνέντευξή του στους New York Times, ο Πάτρικ Ντέμπσι παραδέχεται ότι τον απασχολεί έντονα η απόσταση που υπάρχει μεταξύ της εικόνας και της ουσίας. Νιώθει, όπως λέει, «ανικανοποίητος από την αναντιστοιχία ανάμεσα στο πώς με βλέπει ο κόσμος και στο πώς βλέπω εγώ τον εαυτό μου – ως έναν σοβαρό άνθρωπο που σπάνια τον παίρνουν στα σοβαρά».
Δεν απορρίπτει την αναγνώριση, ούτε υποτιμά τη γοητεία που του αποδίδεται. Όμως ο τίτλος του «πιο σέξι άνδρα» τον φέρνει σε αμηχανία. «Είμαι ευγνώμων που έστρεψε την προσοχή στο ίδρυμά μου, αλλά κατά τ’ άλλα, με κάνει να νιώθω άβολα».
Ο Πάτρικ Ντέμπσι αφήνει οριστικά πίσω του τον McDreamy και αναζητά νέα μονοπάτια
Τα τελευταία χρόνια, ο ηθοποιός εργάζεται συνειδητά για να απομακρυνθεί από τη «γλυκύτητα του McDreamy». Αναζητά ρόλους με ρωγμές, χαρακτήρες ηθικά αμφίσημους, μη προβλέψιμους. «Έχω μια σκοτεινή πλευρά στη φύση μου», παραδέχεται. «Απλώς δεν είχα καταφέρει μέχρι τώρα να την εκφράσω». Και όταν του δόθηκε η ευκαιρία, δεν την άφησε να πάει χαμένη.
Ο νέος του ρόλος στη σειρά «Memory of a Killer» λειτουργεί σαν καθρέφτης αυτής της μετάβασης. Υποδύεται έναν αφοσιωμένο πατέρα και χήρο που ζει μια ήσυχη ζωή, ενώ παράλληλα είναι πληρωμένος δολοφόνος – και μάλιστα αντιμέτωπος με τα πρώτα σημάδια άνοιας.
Ίσως αυτό να είναι τελικά το ζητούμενο για τον Πάτρικ Ντέμπσεϊ: όχι να αποδείξει κάτι στο κοινό, αλλά να συνεχίσει να δοκιμάζει τον εαυτό του. «Θέλω να μπορώ να βγαίνω εκεί έξω και να με τεστάρω», λέει απλά. Μακριά από τα εύκολα, πέρα από τις ταμπέλες. Θέλω να είμαι ένας άνθρωπος που ακόμα ψάχνει το επόμενο όριο».
Στα 60 χρόνια του, γνωρίζει ακριβώς τι έχει ανάγκη από τη ζωή του και δεν συμβιβάζεται με τίποτα λιγότερο. Κοιτά τη ζωή κατάματα και προχωρά με γνώμονα τις επιθυμίες του.
Ένας άνθρωπος που υποδύεται διαρκώς διαφορετικούς εαυτούς, κάτι που ο ίδιος αναγνωρίζει και στη δική του ζωή. «Είμαι διαφορετικός άνθρωπος στο σπίτι, στη δουλειά, απέναντι στους θαυμαστές μου, στην πίστα. Και είμαι εντάξει με αυτό».
Πηγή: jenny.gr
