Ο Γιώργος Δούκας, με αφορμή το νέο του βιβλίο «ΙΧΩΡ: Το αίμα των θεών», παραχώρησε μια αποκαλυπτική συνέντευξη, στην οποία ξεδίπλωσε άγνωστες πτυχές της διαδρομής του.
Μεταξύ άλλων όμως, έκανε και κάποιες δηλώσεις για τον Γιώργο Μαζωνάκη που θα συζητηθούν.
Στην παρουσίαση του βιβλίου σου στο Μουσείο της Ακρόπολης η Μαρία Τζομπανάκη και ο Βασίλης Μπισμπίκης διάβασαν αποσπάσματα. Τους φαντάζεσαι να συμμετέχουν σε θεατρική μεταφορά του «ΙΧΩΡ»;
Εννοείται! Αν και αυτές οι επιλογές γίνονται συνήθως από την εταιρία παραγωγής που αναλαμβάνει ένα έργο, δεν σου κρύβω ότι είχα εξαρχής στο μυαλό μου αυτούς τους δύο ηθοποιούς. Το ίδιο ισχύει και για την Πέμη Ζούνη, η οποία στάθηκε δίπλα μου ως φίλη, δασκάλα, ηθοποιός και σκηνοθέτρια στην προσπάθειά μου να μετατρέψω το «ΙΧΩΡ» από βιβλίο σε θεατρικό κείμενο. Με βοήθησε πάρα πολύ.
Πώς γνωριστήκατε με την Πέμη Ζούνη;
Είναι αυτό που λέμε: «Το σύμπαν ξέρει». Με την Πέμη κάναμε παρέα με τους ίδιους ανθρώπους, συχνάζαμε στα ίδια μέρη και γνωριζόμασταν τυπικά. Ουσιαστικά, ήρθαμε πιο κοντά όταν χρειάστηκε. Πιστεύω πολύ στη μοίρα. Θεωρώ ότι όλα είναι προδιαγεγραμμένα. Αυτός είναι ένας βασικός άξονας τόσο στο «ΙΧΩΡ» όσο και στο «Κοραμά». Ως συγγραφέας, περιστρέφομαι πάντα γύρω από το θείο, κάτι ανώτερο, την ενέργεια, ακόμη και το θείο στοιχείο που μπορεί να κρύβει μέσα του ένας άνθρωπος. Είμαστε προέκτασή του! Θεός υπάρχει όταν κάποιος τον δοξάζει και τον εξυμνεί.
Νοσταλγείς την εποχή που ήσουν τραγουδιστής;
Καθόλου! Αυτή η εποχή υπάρχει πλέον μόνο ως μια μακρινή ανάμνηση, η οποία με βοήθησε να καταλάβω ποιος είμαι. Δεν μετανιώνω όμως. Τα λάθη που έκανα με έφεραν στη θέση όπου βρίσκομαι σήμερα και με οδήγησαν σε αυτό που πηγάζει μέσα μου: στη συγγραφή. Μεγάλωσα στην Κύπρο, με έδιωξε ο πατέρας μου από το σπίτι όταν ήμουν δεκαπέντε ετών και ξεκίνησα να τραγουδάω για να ζήσω. Τελείωσα το σχολείο, ήρθα στην Ελλάδα, μπήκα στα μεγάλα σχήματα και συνεργάστηκα με τεράστια ονόματα. Κάπως έτσι άρχισαν να καταγράφονται οι πρώτες μου εμπειρίες, γιατί έπρεπε να δουλεύω έξι, πολλές φορές και επτά ημέρες την εβδομάδα. Η νύχτα ήταν για μένα η εφηβεία μου, και η ωρίμανσή μου ήρθε πολύ αργότερα. Το κρυφό μου όνειρο, όμως, ήταν η συγγραφή…
Ενας από τους τελευταίους σταρ στην Ελλάδα ήταν, κατά γενική ομολογία, ο Γιώργος Μαζωνάκης. Πώς είδες το κύμα αγάπης που ακολούθησε τον θάνατό του;
Θα μιλήσω αντικειμενικά. Ο Γιώργος Μαζωνάκης κι εγώ αντιπαθήσαμε ο ένας τον άλλον από την πρώτη μέρα που συναντηθήκαμε, στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Δεν είχαμε ποτέ καλή σχέση, ούτε συνεργαστήκαμε. Δεν με συμπαθούσε και δεν τον συμπαθούσα. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι ο θάνατός του ήταν κάτι που με έκανε να χαρώ. Προς Θεού! Οχι, δεν του άξιζε αυτό.
**Με πληροφορίες από το GOSSIP
