Λίγα μόλις 24ωρα έχουν περάσει από την ημέρα που ο Δημήτρης Κόκοτας έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 57 ετών, βυθίζοντας στη θλίψη την οικογένειά του, τους φίλους, τους συνεργάτες και ολόκληρο τον καλλιτεχνικό κόσμο.
Για δυόμισι χρόνια, οι δικοί του άνθρωποι και όσοι τον αγαπούσαν έτρεφαν την ελπίδα για την αποκατάστασή του. Η απώλειά του έφερε στο προσκήνιο όχι μόνο τη σημαντική καλλιτεχνική του διαδρομή, αλλά και τον άνθρωπο πίσω από τον τραγουδιστή.
Με δύο κοινές τους φωτογραφίες και μια ιδιαίτερα προσωπική εξομολόγηση, η κουνιάδα του θέλησε να του απευθύνει το δικό της «αντίο», αποκαλύπτοντας τον ξεχωριστό δεσμό που είχαν δημιουργήσει μέσα στα χρόνια.
Το αυτόγραφο που έγινε μια ιστορία αγάπης
Η ιστορία της οικογένειας του Δημήτρη Κόκοτα με την κουνιάδα του ξεκινά με έναν τρόπο σχεδόν κινηματογραφικό.
Η ίδια ήταν μόλις 10 ετών όταν ζήτησε από την αδελφή της, η οποία ετοιμαζόταν να βγει, να της φέρει ένα αυτόγραφο του τραγουδιστή από το νυχτερινό κέντρο όπου εμφανιζόταν.
Εκείνο το αυτόγραφο, όμως, έμελλε να γίνει κάτι πολύ περισσότερο από ένα παιδικό ενθύμιο. Η συνάντηση της αδελφής της με τον Δημήτρη Κόκοτα αποτέλεσε την αρχή μιας σχέσης που εξελίχθηκε σε μια μεγάλη ιστορία αγάπης.
Ο ίδιος είχε αναφερθεί στο παρελθόν σε συνεντεύξεις του στην πρώτη γνωριμία με τη μετέπειτα σύζυγό του, Κατερίνα Πετράκη, όταν εκείνη είχε επισκεφθεί το καμαρίνι του για να του ζητήσει το συγκεκριμένο αυτόγραφο για τη μικρή της αδελφή.
Χρόνια αργότερα, το πρόσωπο που τότε ήταν απλώς ο αγαπημένος τραγουδιστής ενός παιδιού είχε γίνει για την ίδια ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους της οικογένειάς της.
Στο συγκινητικό μήνυμά της, η κουνιάδα του περιγράφει με ιδιαίτερη τρυφερότητα τη σχέση που απέκτησαν με τα χρόνια, αποκαλύπτοντας πως ο Δημήτρης Κόκοτας δεν υπήρξε ποτέ για εκείνη απλώς ο σύζυγος της αδελφής της.
«Ήμουν 10 χρόνων όταν ένα βράδυ που έφευγε η αδερφή μου για τη βραδινή της έξοδο την παρακαλούσα να μου φέρει ένα αυτόγραφο από το νυχτερινό κέντρο που θα πήγαινε, από το Δημήτρη Κοκοτα. Αυτο το αυτόγραφο έμελλε να είναι και το μεγαλύτερο δώρο που έκανα ή θα κάνω ποτέ στην αγαπημένη μου αδερφή.
Την έφερα κοντά με τον Δημήτρη της που στη συνέχεια έγινε ο Δημήτρης «μας». Για εμένα ο Δημήτρης δεν ήταν απλά ο άντρας της αδερφής μου. Ήταν ο αδερφός που δεν είχα ποτέ, ο “γαμπρουλης” μου όπως τον φώναζα και εκείνος με έλεγε “κουνιαδουλα” του και με έκανε μια σφιχτή αγκαλιά. Εκείνος που θα έτρεχα με κάθε μου πρόβλημα για να μου πει τη γνώμη του, εκείνος που κάθε Κυριακή και σε κάθε γιορτή δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι δεν θα φάμε όλοι μαζί, σαν οικογένεια.
Η πιο παιδική ψυχή που έχω γνωρίσει ποτέ. Ενα αστέρι λαμπερό που δεν πρόλαβε να λάμψει όσο του άξιζε. Σε αποχαιρετώ με το αγαπημένο μου τραγούδι σου που το εννοώ πιο πολύ από ποτέ. Σε αγαπώ απεριόριστα, θα μου λείψεις πολύ, κι αυτό πονάει. Να τις προσέχεις»
Με αυτά τα λόγια, η ίδια αποτύπωσε όχι μόνο τη θλίψη της για την απώλεια, αλλά και την ιδιαίτερη θέση που είχε ο Δημήτρης Κόκοτας στη ζωή της και στην οικογένειά τους.
Από ένα αυτόγραφο που ζητήθηκε από ένα παιδί μέχρι έναν δεσμό που κράτησε για δεκαετίες, η ιστορία τους αποτυπώνει με τον πιο προσωπικό τρόπο την ανθρώπινη πλευρά ενός καλλιτέχνη που, για τους δικούς του ανθρώπους, ήταν πολύ περισσότερα από το όνομα που γνώριζε το κοινό.
