Μια διαφορετική πλευρά του Γιώργου Μαζωνάκη, μακριά από τη σκηνή, τα φώτα της δημοσιότητας και τη δημόσια εικόνα που τον συνόδευσε για περισσότερες από τρεις δεκαετίες, έρχεται στο φως μέσα από τα λόγια του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμου.
Λίγες ώρες μετά το τελευταίο «αντίο» στον δημοφιλή τραγουδιστή, ο κ.κ. Ιερώνυμος μίλησε στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων για την προσωπική γνωριμία και την επικοινωνία που είχε με τον Γιώργο Μαζωνάκη, περιγράφοντας έναν άνθρωπο ιδιαίτερα ευαίσθητο, με βαθιές υπαρξιακές αναζητήσεις και έντονη πνευματικότητα.
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί, ωστόσο, η αναφορά του στην προσφορά του Γιώργου Μαζωνάκη προς ανθρώπους που βρίσκονταν σε ανάγκη. Σύμφωνα με τον Αρχιεπίσκοπο, ο τραγουδιστής επέλεγε συνειδητά να στηρίζει συνανθρώπους του μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, χωρίς να επιδιώκει ούτε προβολή ούτε αναγνώριση.
Πρόκειται για μια πλευρά της ζωής του που ο ίδιος φαίνεται πως επέλεγε να κρατά αυστηρά προσωπική. Και ίσως ακριβώς αυτή η σιωπή γύρω από την προσφορά του να αποκτά ιδιαίτερη σημασία μετά τον θάνατό του, καθώς φωτίζει έναν άνθρωπο διαφορετικό από εκείνον που γνώριζε το ευρύ κοινό μέσα από τη σκηνική του παρουσία.
Ο Αρχιεπίσκοπος αναφέρθηκε επίσης στην προσωπικότητα του Γιώργου Μαζωνάκη, κάνοντας λόγο για έναν άνθρωπο με εσωτερικούς προβληματισμούς, πίστη και ανάγκη να αναζητά το φως ακόμη και μέσα στις δύσκολες περιόδους της ζωής του.
Παράλληλα, εξέφρασε τη βαθιά του συγκίνηση για τον θάνατό του, χαρακτηρίζοντας τον χαμό του άδικο και τις συνθήκες υπό τις οποίες έφυγε από τη ζωή «πραγματικά απαράδεκτες».
Η δήλωση του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου για τον Γιώργο Μαζωνάκη
«Με τον Γιώργο Μαζωνάκη είχα προσωπική γνωριμία και επαφή. Ήταν πολλές οι συναντήσεις μας και αξιοσημείωτες οι συζητήσεις μας μακριά από τα φώτα και τον θόρυβο της δημοσιότητας.
Ο Γιώργος είχε μια εξαιρετικά ευαίσθητη ψυχή και ήταν ένας άνθρωπος με ιδιαίτερα χαρίσματα, εσωτερικούς προβληματισμούς και υπαρξιακές αναζητήσεις.
Υπηρέτησε το ελληνικό τραγούδι με αγάπη, πάθος και συνέπεια για περισσότερα από τριάντα χρόνια και κατάφερε, με το ταλέντο που του χάρισε απλόχερα ο Θεός και με την αυθεντικότητά του, να κερδίσει το κοινό, πέρα από διακρίσεις και τάξεις και να εγγραφεί στη συλλογική μνήμη του λαού μας.
Ο Γιώργος ήταν ένα παιδί του Θεού. Και μέσα στο σκοτάδι –γιατί όλοι μας ανεξαιρέτως δοκιμαζόμαστε από το σκοτάδι– ανακάλυπτε πάντα την έξοδο προς το Φως.
Στάθηκε πάντα, ανώνυμα και σιωπηλά, γιατί έτσι συνειδητά επέλεγε, δίπλα σε συνανθρώπους μας που είχαν ανάγκη, χωρίς να ζητά αναγνώριση και χωρίς να μετατρέπει αυτή την ανάγκη του άλλου σε αφορμή προσωπικής προβολής. Με αθέατες πράξεις αληθινής αγάπης ως άνθρωπος.
Είμαι συγκλονισμένος από τον άδικο χαμό του υπό συνθήκες πραγματικά απαράδεκτες. Ενώνω την προσευχή μου με τις προσευχές της Οικογένειάς του, των ανθρώπων που τον αγάπησαν και των συνεργατών του.
Και εύχομαι ο Θεός της αγάπης και του ελέους, που τα πάντα γνωρίζει και βλέπει, να αναπαύσει την ψυχή του και να χαρίζει στους οικείους του δύναμη και παρηγοριά. Αιώνια του η μνήμη».
