Μια μικρή λεπτομέρεια στην εμφάνισή της στάθηκε αφορμή για μια δύσκολη εμπειρία που βίωσε η Δέσποινα Μοιραράκη στο Ιράν.
Η φράντζα των μαλλιών της, που εκείνη την ημέρα φαινόταν κάτω από την παραδοσιακή μαντίλα που φορούσε, προκάλεσε αντιδράσεις και οδήγησε σε ένα περιστατικό που η ίδια θυμάται ακόμη έντονα.
Η Δέσποινα Μοιραράκη μίλησε στο «Live News» για όσα συνέβησαν τότε στο Ιράν, αλλά και για όσα αντιλήφθηκε σχετικά με τη θέση της γυναίκας σε αυτή τη χώρα της Μέσης Ανατολής.
«Ο θρησκευτικός νόμος, το Κοράνι, αναφέρει ότι δεν θα πρέπει να είναι σε κοινή θέα η σάρκα της γυναίκας. Γι’ αυτό φοράμε κάλτσες και γι’ αυτό φορούν και γάντια και βασικά το μόνο που επιτρέπεται είναι μόνο μέσα από τη μαντίλα να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά», είπε η επιχειρηματίας.
Για το γεγονός ότι φαινόταν μέρος των μαλλιών της, κινδύνεψε ακόμη και με ποινή φυλάκισης που θα μπορούσε να φτάσει μέχρι έναν χρόνο.
Τελικά, η επιχειρηματίας γλίτωσε τις σοβαρότερες συνέπειες, καθώς δέχθηκε αυστηρή επίπληξη και αφέθηκε ελεύθερη ύστερα από παρεμβάσεις στενών συνεργατών της και τοπικών αξιωματούχων.
«Κάθισα μέχρι το βράδυ στο κελί και αν δεν ήμουν η Μοιραράκη επιχειρηματίας που έκανα εισαγωγές με πολύ μεγάλο τζίρο από το Ιράν, εγώ θα είχα μείνει εκεί», εξομολογήθηκε.
Η εμπειρία εκείνης της ημέρας, όπως λέει, της αποκάλυψε με τον πιο σκληρό τρόπο την πραγματικότητα που βιώνουν οι γυναίκες στο σύγχρονο Ιράν.
«Η θέση της γυναίκας δεν υπάρχει. Είναι αντικείμενο, είναι πράγμα».
Στη χώρα, οι γυναίκες υποχρεούνται να φορούν συνεχώς τη χιτζάμπ, ενώ ακόμη και συστήματα καμερών χρησιμοποιούνται για τον εντοπισμό όσων δεν τηρούν τους κανόνες. Το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης επηρεάζει έντονα την καθημερινότητα των πολιτών, καθορίζοντας σχεδόν κάθε πτυχή της ζωής τους.
Όπως επισημαίνουν τουρίστες και επιχειρηματίες που επισκέπτονται τη χώρα, το Ιράν μοιάζει να έχει κάνει βήματα προς τα πίσω τις τελευταίες δεκαετίες.
Η Δέσποινα Μοιραράκη θυμάται ότι σε παλαιότερα επαγγελματικά της ταξίδια στο Ιράν συναντούσε συχνά απορία από τους συνομιλητές της, οι οποίοι δυσκολεύονταν να δεχθούν ότι μια γυναίκα δραστηριοποιείται επιχειρηματικά στον χώρο των περσικών χαλιών.
«Μιλάμε για 35 χρόνια πριν. Ήμουνα μία νέα κοπέλα. Δεν μπορούσε να φανταστεί ο Πέρσης έμπορος ότι απέναντί του υπάρχει μία γυναίκα που είναι έμπορος χαλιών. Δεν μου έδιναν σημασία, με απαξίωσαν. Εγώ δεν υπήρχα, δεν ήμουνα ανθρώπινο ον».
Σύμφωνα με όσα επισημαίνει, οι γυναίκες στο Ιράν δεν απολαμβάνουν ίσα δικαιώματα σε ζητήματα όπως το διαζύγιο, η κληρονομιά ή η επιμέλεια των παιδιών. Η δυσαρέσκεια απέναντι στο θεοκρατικό καθεστώς έχει οδηγήσει πολλές από αυτές να εγκαταλείψουν τη χώρα αναζητώντας μια διαφορετική ζωή.
«Είναι θρησκευτική δικτατορία», τόνισε.
