Για την περίοδο «σκληρής αλητείας» που πέρασε ως παιδί μίλησε ο Βασίλης Μπισμπίκης, κάνοντας λόγο ουσίες και για τις ημέρες που περιπλανιόταν στην Αθήνα «αδέσποτος», δίχως να έχει τελειώσει το σχολείο.
Ο ηθοποιός σε συνέντευξη που έδωσε στην Athens Voice εξήγησε πως η περίοδος αυτή ξεκίνησε από τα δεκατρία, με τον αναρχισμό να μπαίνει στη ζωή του στα δεκαπέντε. Όπως αποκάλυψε, άλλαξε διάφορα σχολεία γιατί τον έδιωχναν μέχρι που έφυγε και από το τεχνικό λύκειο που πήγε στο τέλος, καθώς του είπαν πως «δεν μπορούσε να γίνει δουλειά μαζί του». Παράλληλα, μίλησε και για την πρώτη φορά που έπαιξε ξύλο, την οποία δεν θα ξεχάσει ποτέ.
Ο Βασίλης Μπισμπίκης είπε αρχικά για την εφηβεία του: «Ήµουν άτυχος, πολύ. Πέρασα ένα κοµµάτι σκληρής αλητείας από τα δεκατρία και µετά. Αδέσποτος στην Αθήνα, ουσίες, δεν τελείωσα το σχολείο. Ένας από τους λόγους ήταν και τα βιβλία που διάβαζα, τα κοµµουνιστικά του παππού µου και τα αναρχικά. Και µέσα σε όλα αυτά ήταν, ας πούµε, και η ιδέα ότι το σχολείο σε κάνει ροµποτάκι, κατευθύνει τη σκέψη… και κάπου ήρθε η ρήξη. Αναρχισµός, πανκ, λοφίο, µπλε µαλλί, στα δεκαπέντε. Με πήγαν για λίγο σ’ ένα τεχνικό λύκειο στην Κόρινθο, γιατί µε είχαν διώξει από τα υπόλοιπα σχολεία, και δεν άντεξα ούτε δύο µήνες. Κάλεσαν τη µάνα µου και της είπαν “δεν γίνεται δουλειά µε το παιδί σου”. Ντράπηκε η γυναίκα, ντράπηκα κι εγώ. Τον έβρισα τον λυκειάρχη και τέλος. Έπαιζε ζάρια και µας πουλούσε “ηθική”».
Για την πρώτη φορά που έπαιξε ξύλο, σε άλλο σημείο, δήλωσε: «Ήµουν δέκα χρονών και είχα χτυπήσει ένα παιδί, µια σφαλιάρα, µια µπουνιά, κάτι τέτοιο. Κι έπεσε κάτω, λιποθύµησε, και νόµιζα ότι το σκότωσα. Αυτό µου έχει µείνει. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ, γιατί φοβήθηκα πολύ, έπαθα πανικό. Είπα “έκανα κάτι κακό”. Ήταν ξύλο µες στο παιχνίδι. Την άλλη µέρα ήµασταν πάλι φιλαράκια. Παίζαµε µπάλα στις αλάνες και τσακωνόµασταν».
